En son ne zaman aşırı mutsuz oldum bilmiyorum ama aşırı mutlu da olduğumu hatırlamıyorum. Ortalarda sürükleniyorum, buna şükür diyeyim yine de. Hayatımda yaşadığım şeyler sürekli engel koyuyormuş gibi geliyor önüme, bundan kaynaklı olabilir...
Mutluyum. Sadece şu son 1 hafta içinde duygusal olarak çöküşe doğru gidiyorum. Sanki böyle çok güzel yere gideceğiz denilip, beni almışlar da karanlık bir ormanın içinde bırakıp gitmişler gibi hissediyorum. Ve biliyorum bu benim başıma kolay kolay gelecek bir şey değil. Neyse ben ormandan da başım dik çıkarım.
Bu Haziran ayı biz terazilere iyi gelmedi sanırım. Çabucak bitse bari. Çünkü ben kendimi tanıyorsam bana dokunan yanar bu dönemlerde kırıcı olabiliyorum
Mutluluğumun önünde hiçbir engel yok. Yaşanan tatsızlıklar da hayatın tadı tuzu. Her zaman her an mutlu olabilmek gibi bir gayem yok. Zaten huzurlu ve mutlu biriyim.
Aslında mutluyum ancak mutluluğun zirvesini hiçbir zaman yaşamadım. Bir gün güzel bir aşk hayatım olur da bir aile kurabilirsem o zaman zirvesini yaşarım :)
hepsi birden üzerime geliyor nasıl mutlu olayım dışarıya çıkıp kafa dağıtmak istesem param yok ailemden destek alsam ne derdin var senin sanki derler üzerine kızarlar aşk hayatım yolundan çıkalı çok oldu sınava giricem onun stresi var depresyon anoreksiya aynı zamanda obsesif hastasıyım hayat bana yapacağını yapmış zaten
bilmeden değil çünkü biliyorum insan kendi üzerinde baskı ve pisikolojisini bozuyor ve bunu hastalık olarak değerlendiriyorlar. kendini rahatlat hiçbirşeyi düşünme ve bak göreceksin geçecek biraz relax ol
psikolojik destek alıyorum ve kendimi yakarak öldürmek istediğim dönemler oldu kendimi rahatlatabilsem ve düşüncelerimi durdurabilsem bu halde olmazdım zaten kusura bakma biraz sert konuşuyorum gibi gelebilir sadece yaşamadan kimse bilemez ve biyolojik olarakta açıklamaları var hastalık yalnızca ölümcül olan değildir ki psikolojik rahatsızlıklardan dolayı insanlar bazen öyle bir duruma geliyor ki intihar ediyor ölümcül boyutları da var anoreksiya öyle basite indirgenecek bir hastalık değil zorla yemek vermek durumunda kalınabiliyor ve yemek yememek yiyememek kalp ritim bozukluğuna kadar götürüyor
Anı yaşamayı bilmiyorum, mutlu olmayı da, işsiz olduğumda işim yok diyordum işim var çok şükür yine de mutsuzum, mutlu olmayı bilmek de bir iş yetınmeyı bılmek lazım, sürekli daha çok para kazanmam lazım şunu almam lşazım geç kaldım falan pskolosıjıyle mutsuz oluyoruz hep
İnsan, temel olarak mutlu olmak üzerne kurgulanmış bir canlı değil. Karın tokluğu, can güvenliği ve üreyerek neslin devamlılığını sağlamak haricinde pek çok şey ols da bizim temel güdülerimiz bunlar. O yüzden zengini de fakiri de aynı şeyleri istiyor mutlu olmak için: daha fazlası. Peki daha fazlasını elde edince daha da fazlasını istemeyecek miyiz? Geçmişinize bakarak doğru yanıtı bulabilirsiniz. Mutlu olmaya çalışmak yerine anın tadını çıkarmaya çalışmak gerek bence. Di mi ama?
Azalmazdı. Kendini öldürebilecek cesarete sahip insan sayısı üç bilemedin beş. Ben en çok ateistlere şaşırıyorum, senin korkacak hiçbir şeyin yok ama inatla yaşamaya devam. Biraz dinden uzaklaşsam her seferinde kendimi intiharın eşiğinde buluyorum ^-^
aşkın olmaması bi tık üzüyor galbim çok üşüyor ama aldatılma terkedilme kırılma üzülme gibi göz yaşı bırakmayan olaylar aklıma gelince böyle harikayım deyip mutlu olabiliyorum :p
Sevgilimle mesajlasirken aziyorum ama mastürbasyon yapmıyorum gusül almama gerek var mı namaz kılıyorum her gün duş alamıyorum yani şu şekil mastürbasyon yapmiom sadece seni yerim falan dio buda hoşuma gidio karnım kelebeklendi his almama gerk var mı lütfen bilen yazsin
Evt ya şu şekilde solum bak sadece mesajlaştik hoşuma gitti yani nasıl solim karnım böyle şey oldu anlatamiyorum of işte sinra hemen telefonu bıraktım yani gusül almama gerk yok dimi
Eski neşemi kaybettim. Eskisi gibi hissedemiyorum istesemde. Param yok. Ailede babam sıkıntılı. Üniversite sınavına gelecek sene giricem o zamana kadar babam beni delirtme de iyidir.