Sizin de hayatı sorguladığınız sık sık düşündüğünüz oluyor mu?

Yalnızlığa alışmaya başladığın an başlıyor her şey insanların sevgisine öfkesine her türlü tavrına duvar olduğun an sessiz bir duvar olduğun an başlıyor her şey. Işte o zaman yalnızlığın soğuğu soğuk tokadını yüzünüzde hissediyorsunuz yavaş yavaş her geçen zaman bir parçanizi daha kaybettiğinizi anlıyorsunuz sanki bir kanser gibi o kadar sinsi ilerliyor ki bu elini kolunu her geçen yıllarda bir uzvunu kaybediyorsun sonra beynini en son da kalbini kaybediyorsun aslında em çok hislerine saldırıyor duygusuz bir adam mı kadın mı olmak yoksa bir deli divane mı olmak insanların gözünde?
İmtihan ya bu işte bir türlü bitmiyor.
Tezat duygular içindeyim bir yanım Allaha yalvarirken bir yanım da bu yaşadıklarımı sorguluyor.
Ve çoğu zaman Ağlarken buluyorum kendimi çok nadiren de gülerken.
Meğerse insan daha doğarken yaşayacaklarına ağlıyormuş da taa bebekken yaşadıklarını biliyormuş da bunu çok geç anladım.
Ve hayatta her şey oldum insanların gözünde bir ben olamadım bir kendim olamadım bu dünyada.
Karışık duygular içindeyim yazmak istedim biliyorum burası ağlama duvarı değil ama biraz cümlelerle ağladım kusura bakmayın.
Düşünmeyi sever misiniz?