Kendimi nasıl yenebilirim?

Merhabalar. Gün doğana kadar düşündüren ve kendimi yenmek için psikoloji makaleleri okuyarak başladığım bu yola beni çıkaran olaydan bahsetmek istiyorum ve başta uzman kişiler olmak üzere her birinizin fikirlerini merak ediyorum. Kendimi yenmek istiyorum.

Bugün aslında büyük bir olay yaşanmadı ama ben huzursuz hissetmekten yoruldum. Sevgilimle, onun çok yakın olduğu kuzeni ve arkadaşlarıyla birlikte konsere gittik. Daha konseri ikimiz kalabalığın içinde ayrı bir yerde bitirdik. Konser bitiminde tekrar toplandık ve arabaya doğru yürürken sevgilim, kuzeni de tek yürümesine rağmen daha çok benimle yürümeyi tercih ediyordu (Burada zaten öyle olacaktı diyebilirsiniz. Bunu dememin sebebi kuzeniyle çok yakınlar ve sanki benim kıskançlık hissetmemem için daha da yakın oldu. O açıdan çok şanslı, keşke benim de öyle bir kuzenim olsa ve bu yazıyı yazma gereği hiç duymasaydım). Arabaya geldik şoför koltuğunda kuzeni, yanında sevgilim, cam kenarında da ben.

Olay burada başlıyor ve şimdiden söyleyeyim ben ona çirkin söylemlerde bulunmadım hatta düşüncesini dahi geçirmedim sizlerde lütfen buna dikkat edin. Yolda gelirken aralıklı olarak kuzeni iki defa ben camdan dışarı bakarken biri burnundan diğeri yanağından makas aldı ve ben sevgilimden gelen anlık seslere dönüp baktığımda bunu farkettim. Orada bir şey demedim ama kuzeninin aldığı makası farkettikten bi zaman sonra sevgilimden kendimi fiziksel olarak uzaklaştırdığımı farkettim. İkisindede. Oturduk bir kafede içimdeki o his çoktan geçmişti muhabbet, sohbet, el ele tutuşmalar vs dağıldık, eve geldik görüntülü konuşurken normal bir şekilde sordum "sence bunu gizli gizli yapmanız normal mi?" diye sevgilim de "senin vereceğin tepkiyi bildiğim için bence normal (oradaki kendimi çektiğimde ki suratımın asılmasından bahsediyor). Sana söylemediğim zamanlarda oluyor. Ben onunla küçüklükten beri beraberim, bir çok sinemaya onunla gittim çok zaman geçirdik." gibisinden bir açıklama yaptı. Bende " o zaman siz ders çalışıyorken daha da fazlası oluyodur." diye karşılık verdim (Neredeyse her gün beraber sevgilimin aile evinde ders çalışıyorlar.). "Oluyor tabikide. Bu yakımlığımızdan..."derken lafını kestim ve sevgilim de "lafımı kesiyosun farkında mısın?" dedi ve konu öylece kapandı bende daha zorlamadım. Bu kestirip atması şüphe uyandırmasın aklınızda çünkü orada haklıydı. Konuşmayı tam hatırlamıyorum genel olarak böyleydi ve bi kere daha kesmiştim lafını başlarda. Sonrasında normal muhabbetimize güzelce devam ettik iyi geceler dedik kapattık ve 4-5 saatin ardın ben buradayım.
Ona güvenmeme rağmen onu paylaşamıyorum, dokunması, öpmesi bana özel olsun istiyorum, kısıtlıyorum, onu olduğu gibi kabul ettiğimi sanıyordum ama kendimi kandırıyormuşum ve en sonunda da hayatımın merkezinde ben yokmuşum gibi içim de huzursuzlukla kalıyorum, artık kendimi yenmek istiyorum.

Bana verebileceğiniz tavsiyeler var mı, sizlerin görüşleri neler, nasıl kurtulabilirim bu özelliğimden?

Okuyan herkese teşekkür ederim.