Annem ve ağabeylerim var. Aradıklarında açmazsam aşırı derecede panik oluyorlar. Bu duruma çok sinirleniyorum. Çünkü her an müsait olamıyorum. Onlar bütün işi gücü bırakıp aramalarına veya mesajlarına cevap vermemi bekliyor. Cevap veremeyince de bir ton azar işitiyorum. Düşününce bile başım ağrıdı şu an.
Yok. Çünkü ben ulaşılmaz değilim. İnsanları merakta bırakmayı da sevmem. İsteyen dilediği gibi arar, sorar. Sadece o an müsait değilimdir ama yine o gün geri dönerim. Ulaşılmaz, mesafeliz engelli insanlarla da samimiyet kurmam. Kimse kimsenin bekçisi bekleyeni değil. Hayat yaşıyor ve devam ediyor. Varsan varsın, yoksan yok. Hepsi bu kadar.
O kadar çok fazla öyle dostum var ki çevremde anltamam gün için de haber. alamazlarsa benden evime kadar gelirler. Ne oldu bir şey mi var diye? Buna nisaimda dahil? 🤗🤗
Var en basta annem babam kardeslerim ve esim 🥰 bide aradiklarinda acamadigim zaman arka arkaya arayip ortaligi ayaga kaldirmasalar super olacak 😅 iki dakika bekleyemiyolar