Vallahi ben çok sevdiğim uğrunda canımı bile hazır olarak vermeye razı oldum ülkemden bıktım artık. Aslında burada ülkenin bir suçu yok en büyük suç ülkenin içinde yaşayan insanlar. Bu cehalet ve bu vurdumduymazlık beni bıktırdı.
Uzak olduklarımın gayet mutlu sorunsuz olmasıyla sevdiklerimin hep bir problemlerinin ve sıkıntılarının olması durumu galiba bıkkınlık değil ama beni ciddi üzen bir taraf bu. Bıkkınlık olan ise hak edenlerin hak ettikleri yerde olamaması yani görüyoruz çabalıyoruz ama yok bir de hiç hak etmeyenlere bakıyorum hep mutlu ya buna bazen anlam veremiyorum ve sinir oluyorum. Her zaman da hümanist yaklaşılmıyor işte napalım biz de insanız. 🤷♀️
Bazı olaylar zaman içinde kısır döngüye dönüşüyor ve ben kendimi bu döngünün içinde çok sık bulmaya başlıyorum. Bu durum beni bıktırıyor ama kontrol de edemiyorum bazen.
-genel olarak yaşadığım devirden bu ahir zamandan feci bıktım bu ahlaksız, insanlıktan vicdandan mideden yoksun ab4za, sapık, sapkın, bencil, açgözlü, hain, narsist dolu devirden her gün bi başka ş3refsiz veya k4hpe yüzünden acı çeken bir sürü masum kadın, erkek, çoluk çocuk ve hayvanın bulunduğu bu ahir zaman yüzünden kıyameti mumla bekliyorum.
Eski sevgilimle arkadas gibi konusmaktan biktim. En ufak bi kardesiymisim gibi davransam hemen sinirlari ciziyor. Her firsatta arkadastan oteye olmayacagini hatirlatiyor. Artik biktim. Madem arkadastan oteye olmaz onca arkadasin var. Bide benimle neden konusuyor onuda anlamadim. Anlayan varsa yorum yazabilir.
Sahte samimiyetler.. Bunu yakın zamanda gördüm. Tiksindim resmen.. Ortamda herkes birbirinin arkasında iş çeviriyor ve dedikodu yapıyor aslında ama öyle samimilerki..