Yaşadıklarınızdan kendi payınıza çıkardığınız en son ders neydi?

Acemi askerdeyken ben degil ama baskaları dogdugu yaşadığı memleketi ile ön yargı yaparak lan buda iste askere gelmiş zorla gelmiştir dedi ben utandım sonra o dedikleri kişi bir kenarda oturuyordu bendende 3 yaş kücüktü yanına gidip sohbet etmek istedim neyse laf lafı açtı abi dedi sana bir şey anlatacam ama aramızda kalsın dedim buyur kardeşim abi dedi askerlik güzel buna emin olabilirsin öyle bi düşüncem yok ama babamı özledim dedi ben düşündüm annesi yok mu falan diye sonra devam etti anlatmaya abi dedi bizim orada dedi askere gideni sevmezler annemde öyleydi ama dedi ben severdim, babamda ölünce dayılarım çok üstüme gitti elime silah verip söyle böyle yapacan ilerle dag mevsuzu yaptılar ben istemedim zorladılar annemde onlar gibiydi ben dayanamadım kaçtım tek basıma abi eskisehire gittim dedi bankta oturuyorum dedi soguktu abi ben tabi küçügüm o zamanlar banka bi adam oturdu dedi ne yapıyorsun evlat bende anlattım kactım buraya geldim babam da öldü dedi adam dediki benim 2 çocugum var gel sende 3 cü ol dedi ben oldugum durumdan ötürü güvenmek zorunda kaldım gittim günkü yapacak gidecek yerim yoktu. aradan zaman geçti bu adama baba esine anne dedim bunlar biryere giderken kaza yaptılar bir tek baba dedigim o adam kaldı
Allahın işine bak abi o yalnız ben yalnız gerçek baba ogul gibi olduk beni okutmaya calıstı cok güzel eyitti yemegimi yaptı ütü çamaşır hem ana hem baba oldu dedi
Aglayarak konysmaya devam etti benimde gözler doldu dedim biz de üzülüyoruz böyle insanlara önyargı yapıyorlar filan
Neyse abi dedi babam içerdi ama seviyordum yani sen içme sakın derdi ama olur abi içiyor ama dertten derdi
Abi askerlik zamanı geldi babam dedigim adamla otagarda hüngür hüngür agladık ben içten baba dedigim o andı oda her zaman oglum derdi ama o gün başkaydı
Abi dedi işte babam beni çok seviyor bende onu onu çok özledim ne yapar ne eder dedi
orada o cocukla sarıldım sonra gittim tenha yere ilk defa orada agladım
Demek o ki kimseyi önyargı ile bakmayacaksın bana büyük bir anı olarak kaldı

Bir şey ne kadar kötü olursa olsun onu aklina takmak kimseye fayda sağlamıyor. Tıpkı platonik aşk gibi. Her şeyi ben hissediyorum ama hayat beni aldırış etmiyor. Ne kadar kafayı takarsan takayim kafanın köşesiyle kalbinin arasındaki paradoks sonsuza kadar devam ediyor. Her ne kadar govdeni yarıp o içindekileri sökup atamasak da onu yok edebilecek tek silah unutmak oluyor. Kafanı meşgul etmedikçe unuttuklarin virüs gibi tekrar bulaşıyor içine. Kafanın içindeki o şeyi boş kalırsa hedefe ulaşmak imkansız. Tıpkı silahın içindeki dolu şarjör gibi aslında düşüncelerimiz. İçini ne kadar çok kurşun doldurursan hedefi 12 den vurma olasiligin bir o kadar daha yuksek oluyor. Düşünceler de birer kurşun işte. Hayatını kurtarmak için veya bir baskasinin sana zarar vermesini engellemek için kullanılan en hasar verici silahtır düşünceler. İnsanlar.. her ne kadar sadakatle sana davransalar da insanların işine yaramadiğin zaman her şey tersine döner bir bakarsın ki yalnız kalirsin. İşte insanlar işine yaradigin ölçüde sadiktirlar. Her ne kadar dünyada adaletin var olduğunu savunsalar da aslında koca bir hayaletin var olduğunu savunup neden görünmediğini sorgulatan bu sistemin terazisinde vicdanların ve canların kiloyla satıldığı hayat denen bu pazarda satılan en ucuz şey hayatın insanlarıdır.

İnsanlar hakkında ön yargılı davrnamak diyebilrim kesinlikle ama tabii ki kitabı kapağına göre yargılamamak gerekiyor ki öyle bir kaç durum yaşadım. Hiç birşekilde insanlara böyle yaklaşacak egom ya da kibirim yoktur fakat gerçekten ummadık insanlardan ummadık şeyler görüyorum iş hayatında, o ponçik kadinların ve erkeklerin içinden canavarlar çıkabiliyor. Yine öyle bir günde aynı şekilde olur demiştim bir kadin için fakat tam tersi olmuştu ve utanmıştım içten içe