Sinirinin patlamasında senden nasibini neler alıyor? Tam telefonu fırlatarcakken bardağın daha ucuz olduğu aklıma geldi. Kendime bir su bardağı borcum oldu. Hepimiz çirkiniz ve maalesef görsel olarak değil.. 🦁
normalde sinirlenince bağırır çağırırım ama çok aşırı sinirlenir patlarsam bişeyi gözüm görmüyor o an elimde ne varsa sinir edenin kafasına fırlatıyorum saldırıyorum en son bi buçuk sene önce bir çocuk sinir etmişti o şekilde elimdeki çayı kafasına fırlatmıştım fırlattıktan 10 dk sonra kendime gelebildim
Oyunlardan. Bu yüzden oyunlara sardım. Günlük hayatta pek çok şeye sinirleniyorum ve tek yapabildiğim sessizce bağırmak ya da ağlayarak kahkaha atmak. Bunları da yapmak istemediğim için oyunlara girip adam öldürüyorum. En azından boşa gitmiyor sinirim ☾
Ben sinirimi maalesef kendimden çıkarıyorum ki bu çok kötü bir özellik. Keşke sinirimi bozan şey ve kişilerden çıkarabilsem. Ne yaparsam kendime yapıyorum.
Ben genellikle eşya atmam. Söverim, sinirime sebep olan kişi yanımda ya da telefonda ise yandı demektir. Onun haricinde dilime vurur. Söylenir dururum. Temizlik yaparım, müzik dinlerim. Zamanla da sönerim. Ayrıca telefonu sadece zenginler atabilir 🤣
Kendi içimden çıkarıyorum. Bir şeye zarar vermek gibi huyum yok ama kendime aşırı kızıyorum. Bazen duyguma yenik düşüp, fark etmeden kalp kırdığım oluyor ve üzülüyorum. Sonra kendi kendimi yiyip, bitiriyorum. Oysa ki derin ve bağlı bir kalbim var benim ama yeniliyorum bazen atış hızına. Uzun zamandır duran bir kalp, aniden atınca ufak çaplı kriz geçirebiliyor. Anlamak için uzak durmak değil, yakından bakmak gerekiyor. Ne kadar dolmuşsam, sana patlayayım dedim kral :)
O an önüme gelen herhangi bir şeyden veya kişiden çıkarırım. İki gündür annemin zamanında bayılarak aldığı bardaklar denk geliyor. Fırlatıyorum, kırıyorum falan ama annem fark edecek diye ödüm kopuyor bir yandan da.
Pek fazla sinir krizi geçirmem ancak o raddeye geldiysem gözüm kimseyi görmez. Hem kişiler hem nesneler ne yazık ki nasibini alıyor. Anne, baba, eş, arkadaş fark etmiyor bilerek canlarını yakmak için her şeyi direk yüzlerine vuruyorum. Telefon, pc, tabak veya bardak o an elimin altında ne varsa ne yazık ki darmaduman.
Maalesef etrafimdan çıkaran bir insan değilim önceden kendime zarar veriyordum ama anladim ki suhl hayatta hiç bişey kendi canimizdan daha kıymetli değil. Ağlarım , odama kapanirim kimseyle konuşmak , müzik dinlerim hatta mümkünse çığlık atarım , içimi dokerim ama yinede kendime zarar vermem en iyisi :)
Genelde sinirim yine benden çıkıyor. O sinirle kapıdan çıkıyorum kolum kapının koluna giriyor 1 hafta mor geziyorum ya da sehpa köşesine bacağımı çarpıyorum yürüyemez oluyorum filan keskin sirke küpüne zarar, ben de kendime toptan zarar. 🤷♀️
Kolay sinirlenen biri değilim sinirlerime hakim bir yapım var. Ama yine de oluyor insanın tahammül edemediği durumlar söylemem gerekenleri söyler, çekilirim kenara. Sonrasını onlar düşünsün.
Ağlayarak ve kendime fiziksel zarar vererek. İz kalmasın istemiyorsam ağır antrenman yaparım, kas ağrısı bile tek başına yeterli veya soğuk suyla yıkanırım. Kendimi aç susuz bırakmak da bir seçenek.
Pencere duvar kapı kardeş nesnesi televizyon telefon elimin altinda ne varsa..
0
0 Yorumla
Gizli Üye
(25-29)
+1 yıl
O an önümde sağım da solumda ne varsa girişiyom her yere en son klavyenin başını yedim ikiye bölündü pişmanım şu an. "Öfkeyle kalkan zararla oturur" çok doğru bir laf