Çoğu zaman. Genelde ya dışlanan, ya da görülmeyen kişi olurdum. Bir zamanlar üzülürdüm bu duruma. Ama zamanla bunun kendimi tanımam ve keşfetmem için inanılmaz bir fırsat olduğunu anladım. O günden beri de kendimi geliştiriyorum ve anlıyorum. Bu yüzden 'kendini anlayan, herkesi anlar' sözüne katılıyorum. Çünkü kendini çözebilen bir kişi, her insanı deşifre edecek insan tanımıştır. Genelde az konuşurdum ama çok dinlerdim. Hep sessiz kalır, izlerdim. Yere düşen yaprağı, kavga eden insanları, rüzgardan yardım alıp uçan kuşları, birbirine sarılıp arkasından konuşan kişileri ve daha nicesini. İnsanları tanımak için sadece konuşmak gerekmez. Biraz gözlem ve sessizlik de insana yeterli bilgiyi veriyor çünkü ☾
Lise dönemimde çok fazla dışlandığımı hatırlıyorum. Özellikle böyle tam kendi karakterimin farkına vardığım zaman çok böyle içime kapanmaya başlamıştım. Ve yaşıtlarım bana çok çocukça geliyordu hoşuma gitmiyordu hiç bir davranışları. O zamanlar işte herkes saçma lise anılarını yaparken ben kendi halimde tek başıma sıramda yatıyordum.
Çocukluk döneminde bende dışlanmıştim evet. O zamanlardan alıştım ve kendime bir söz verdim insanlardan daha çok uzak duracagima ve fazla bir anlam yüklemeyecegime
Dışlandım diyemem. Çünkü her zaman saygınlık gördüm. Saygı gösterdim, hak edene hak ettiği gibi oldum. Sevilen, sayılan, haddini bilen, bildiren oldum.
Bu yazıyı görünce çocukluğumun ve gençliğimin karanlık çağını hatırladım oyunlara katılmak isterken dayak yiyip kenarda usulca ağladığım ve insanlara karşı kin ve nefret dolu biri olmaya başladığım yıllarım geldi aklıma
Çocukken daha çok yaşadım bunu ama aldığım en güzel derste ne olursa olsun insanları dışlamamak ve ebeveyn olunca da evladıma bunu aşılamak istemek oldu. Ben düzgün yetiştireyim de etraf yanlış olsa bile o doğru kalmaya devam etsin.
Çok ama sorun dışlayanlarda sesi çok çıkanlar karşıkarındakini saf ya da canım ya da korkak sanıyorlar ama aslında bizler boş ve canım yasam tarzından uzaklaştımjz için onlardan farklıyız
Evet çok dışlandım ama bunları tecrübe edinerek yalnız başıma takılmada profesör oldum artık kimseye ihtiyacım yok kendim kendime yeterim arkadaşlık konusunda
baba tarafımca dışlandım evet. annemle babam ben çocukken ayrılmıştı. yılllar sonra kuzenlerimle tanıştırıldım vs vs. dışlandım tüm baba tarafı akrabalarımca.. çok da fifi.. tnnn..
İlkokulda vardı evet. Beni dışlayan insanların hepsinin ortak noktası anne babalarının ayrı olması. O zaman üzülürdüm ama büyüdükçe onların sıkıntıları olduğunu anladım.
dislandim hatta o kadar kotu hissettim ki panik atak gecirdim cok kotu bir his ama herkes tarafindan sevilicez diye bir kural yok o yuzden biri degerimi bilmiyosa ordan cekip gitmeyi ogrendim