Her şeye tabiri caizse eyvallah diyorum. Bu normal mi?

Şunu hatırlıyorum, ananem öldüğünde çok üzülüp ağlamıştım. Sonra olan oldu kadın gitti hayatın gerçeği deyip ağlayan annemi ve teyzemi güldürmek için şaklabanlık yapmaya başlamıştım. Şimdi düşünüyorum 13 yaşında bi çocuktum ölümü bile nasıl bu kadar kolay kabullenmişim

Ki anneannem hayatta en sevdiğim insandı

Bu senin için otorite sayılan ebeveyninin sana kazandırdığı bir özellik olabilir o zaman. Bir düşün otorite ebeveyn durumları çok kolay mı kabullenirdi çok zor mu? İkisi de seni aynı sonuca götürür

Babam özellikle olan olmuş deyip çözüm odaklı düşünen birisi

Hımm o zaman dediğim gibi bu kriz anlarında babanın maskesini takınman gibi bir durum

Bilemiyorum ama bu kadar kabulleniş beni korkutuyor

Kabullenişin kökeni baban olabilir dedik, bu seviyesinin çözümü için bu bir ilerleme. Önce sorunun kökünü bulmak gerekiyor neyi neden yaptığını. Sonrası senin iradene kalıyor maalesef