Bu tamamen bulunduğum ortama ve ortamda bulunan insanlara göre değişiyor. Samimi olduğum insanlar varsa bulunduğum ortamda, çok konuşan birisiyimdir. Konuşurum ve herkesi güldürürüm. Çok eğleniriz. Ancak bulunduğum ortam daha ciddi ve samimi olmadığım insanların bulunduğu bir ortam ise ağzımı bıçak açmaz. Çok suskun birisiyimdir. Daha çok dinlerim.
Karşımdakine ve bendeki değerine göre değişir. Bir yakınımsa ve sohbetimden rahatsız değilse -ki rahatsız olursa anlarım- bol bol konuşup muhabbet ederiz. Çok iyi tanımadığım ama samimi olduğum biriyse de bana olan üslubuna ve tavrına göre konuşma sıklığımı değiştiririm. Ama genelde çok konuşur (d) um. Bu özelliğimi de üstümden atmaya çalışıyorum şu sıra. Çünkü 'az konuş, az ye, az uyu' diye bir hadis var ☾
Ortama ve kişilere göre değişir bu yönüm. Çok yakın olduğum kişilerle bir arada olunca susmak bilmem kolay kolay. Diğer türlü az konuşurum. Enerjim çabuk tükeniyor.
Sohbetin kimle ne zaman saracağı belli olmuyor biliyor musun? Kuaförle İslam konuşuyor, toplum olarak dini ne kadar gelenekmiş gibi uyguladığımızı konuşuyor, ama aynı zamazda 15 dakikadır tanıdığım adamla hasmım gibi kavga edebiliyorum. Yani sohbet etmem, kişiden kişiye durumdan duruma değişiyor.
Yerine göre değişir dışarıdan bakıldığında sessiz bi kişiliğe sahibim tanıştıktan sonra pişman olmayıp sevdiğim birisiyse sohbet muhabbet ederim onun dışında genel olarak kırmızı çizgilerim ve duruşum önceliğimdir her zaman yinede gereksiz ve boş cümle israfından kaçınırım genelde cümlelerimi dikkatle seçen biri olarak