İlginç korkularınız var mıdır Nelerden korkarsınız?

Oyyy. Yerim amaa kedileri yaa. Hepsini öyle seviyorum ki, düzinelercesi üzerime atlasa bir dünya mutluluk derim, kucaklar severim :D Evet insanların çok çeşitli korkuları olabiliyor. Ancak tüm kaygı ve korkuların hepsini öyle ya da böyle öğrenerek kazanıyoruz. Yani korku öğrenilerek kazanılıyor. Aynı şekilde korkmamayı da öğrenerek kazanıyoruz. Korktuğumuz şeylerle ilgili olumlu pekiştirmeler yaşadıkça, onlarla ilgili pratiklerimiz geliştirdikçe kaygılarımız, korkularımız da azalmaya başlıyor. Zamanla alışıyor ve bir çok şeyin hiçte korktuğumuz gibi olmadığını, düşündüğümüz gibi yaşanmadığını yeniden öğrenmeye başlıyoruz. :) Hayat hep yeniden öğrenmelerle dolup taşıyor. Hayatı yakalamak için sürekli ve yeniden öğrenmemiz gerekiyor. Bunun için de hep tekrarlamamız gerekiyor. Çünkü hayat her gün yeniden başlıyor. :)

İlk kez karşılaştığımız pek çok şey bizde merak, heyecan, endişe veya korku duyguları oluşturabilir. Hissettiklerimiz sadece duygularımızdır. Duygularımızı hissetmekten kaçınmazsak, duygularımıza iyi/kötü ayrımları yapmazsak, hissettiklerimizi kaygılarımızı paniğimizi daha kolay idare edebilir ve hislerimizle daha çok barışabiliriz. :) Korkmayı öğrenmek her zaman bizim elimizde olmayabiliyor. Bazen başkaları, kendi korku ve kaygısını bize ve yaşantımıza aktarabiliyor. Pek çok korku kendi deneyimimiz olmaksızın ailelerimizin bize mirası olarak geçebiliyor. Bizler de kendimizi, bize aktarılanları tekrar ediyorken bulabiliyoruz kendimizi. Bazen sadece korkuyoruz ama neden bunu sürekli tekrar etmeyi seçiyoruz, hiç anlayamayabiliyoruz. :)

Bazen kendi deneyimlerimiz de bizde yeni korkular oluşturabiliyor. Korkmak o kadar çeşitli ki. Sevmekten korkmak, terkedilmekten korkmak, değersiz hissetmekten korkmak, kaybetmekten korkmak.. Kapalı alan korkusu, açık alan korkusu, depremler, seller, sesler, insanlar, canlılar, böcekler, çiçekler veya yükseklik korkusu ya da kendimizden, kendi değişimlerimizden ya da başkalarından korkmak.

Genel de çoğu korkumuzun bize zarar verebilecek yönü olmasa bile zaman içinde kazandığımız bir korkuyu hep sürdürme eğilimi taşıyabiliyoruz. Bunun daha güvenli bir yol olduğunu düşündüğümüz için kendimize yapabiliyoruz. Bizler düzen oluşturan canlılarız. Korkmayı, kaçınmayı, karşılaşmamayı da bir düzenlilik haline getirerek korkularımıza devam edebiliyoruz. Ve her kaçındığımız korkuyu daha da kalıcı hale getirebiliyoruz. Oysa korktuğumuz şeylere kendimizi adım adım yaklaştırmak; değişime açılmak, yeniden ve yeniden deneme cesaretimizi desteklemek; zamanla korkularımızın azalmasını, kaygılarımızın dinmesini sağlayabilir. :) Hissettiğimiz kaygı, panik ve endişe içerisinde sakinleşebilmeyi öğrenmek hepimiz için güzel bir alıştırma sahası olabilir. Hayat ne güzel ki deneylerle dolu :) Bazen fazlasıyla ciddiye aldığımız şeyler kendi mutluluğumuzu, huzurumuzu ve rahatlığımızı sınırlayabilir bize. Kaçınma-kaçınma davranışını yinelemek yerine, yakınlaşma davranışını pekiştirmeye çalışmak; heyecan, panik ve korkularımızı adım adım azalmasını sağlayabilir ve her gün yeniden öğrenmek, bilgilerimizi tazeleyen, korkumuzu değiştiren güzel bir deneyim haline gelebilir. :) Hayattan daha çok tat almanın, daha dolu dolu yaşamanın önünü açabilir. :)

Kedilerden bahsetmem gerekirse.. :D Aşırı komik bulduğum, hem çok sakin hem çok yaramaz hem sokulgan hem de soğuk duran canlılar. :D Aslında kediler insanların üzerlerine atlamazlar. :D Yani sahiplerinin, yakın arkadaşlarının üzerine oyun amaçlı atlayabilirler ama dışarıda ki normal insanlarla aralarına devasa mesafe koymayı daha çok tercih ederler :) Bazen bizi bir merdiven basamağı olarak kullanabilirler ama bunu yaparken bizden çok ama çok korkarlar. Ayrıca kedi patileri yumuşacıktır. Kedi patisi çok tatlı ve güzeldir :D Kedi patisi yumuk yumuktur, miniktir ve çok bakımlıdır :D Çoğu kedi sahibi, kedi patisi aşığıdır :D Ama kediler, kendi patilerinin dokunulmasından hoşlanmazlar. Hoşlanmadıkları bir şeylere kendileri dokundukları zaman da hemen patilerini silkelerler :D Kediler, birine dokunmayı istemedikçe başkalarının kendilerine dokunmasını sevmezler :D Biz onları her zaman sevmek isteriz, ama kendilerini bir türlü sevdirtmezler. :D Ve bu aramızda savaş çıkarır :D Ya bizden kaçarlar ya da bizi tokatlarlar :D

Kediler biraz mesafeci canlılardır. Kendilerine özel alanlar belirlerler ve orada olmayı severler. Gündüzleri pek aktif değillerdir. Çünkü göz bebekleri fazla küçülemez ve ışığı iyi kısamazlar. Bu gün ışığı onları rahatsız eder ve gündüzleri görüşleri çok dar olur. Bu aşamada kulaklarına güvenirler. Kulakları muhteşemdir. Mükemmel duyarlar. Ancak ev kedileri ile sokak kedilerinin davranışları birbirlerinden biraz faklı olabilir. Sokak kedileri insanlarla fazla temas kurmazlar. Ama ev kedileri sahiplerini sahiplenirler. Biz mi onları sahipleniriz, onlar bizi sahiplenir tartışmalı bir konudur aslında :D Çünkü kediler başkalarına istediklerini yaptırma konusunda usta manipülatörlerdir :D Kesinlikle onlarla inatlaşmaya gelmiyor, ısrarcılar ve enerjileri hiç bitmez :D Ayrıca duygusaldırlar. Onları ihmal edersen gerçekten küserler. Sevdiklerini kaybederlerse de depresyona girebilirler. Ve bu onların yaşamları için çok tehdit edici bir durumdur :( Kediler çok oyuncudur :) Ama sadece sahiplendikleri kişiler ile oynarlar. Üzerimize atlama hikayesi burada başlayabilir :D Olur olmaz yakınlaşmayı, korkutup kaçmayı bazen de kovalamayı severler :D Ama bu oyunlarını sadece sevdikleri ile oynarlar :) Bazen kapıların arkasından sinsice beklerler ve hop ayaklarımıza atlarlar :D Sevmek ve sevilmek istediklerinde başımıza kadar çıkarlar :D Sevdiklerini ısırmayı da severler ama can yakamazlar :D Korkutucu olabilecek yönleri ise yabancılardır. Ama sokak kedileri ile ev kediler bu noktada da ayrılabilir. Sokak kedileri yabancılardan kaçma eğilimi gösterirler. Ama ev kedileri yabancılara karşı alanlarını sahiplenmeye çalışabilirler. Tüm kediler ise yavrularını her zaman ve herkesten korumaya çalışırlar. Kediler sahiplendikleri bağ kurdukları kişilere karşı, sınırlarını zorlamadığımız sürece saldırgan davranışlar sergilemezler :) Saldırılarını ise sadece uzaklaştırma amacı ile yaparlar. :) Kediler yabancı gördükleri insanlara uzak davranan canlılardır. Biraz da bireysel yalnızlığa ve bağımsızlığa ihtiyaç duyarlar :) Çok özgür ve bağımsız ruhludurlar. Biz onların değil, onlar bizimle tanışmak istediklerinde yanımıza gelirler. :) O nedenle onlarla yakınlaşmak için onların bizim yanımıza gelmesini sağlamaya çalışırız. :) Bu da güven ve güvenilirlik ile alakalıdır :) Kuralları her zaman onlar belirlerler. :) Kediler böyledirler. :) Güvenmeleri zaman alır. Sevmeleri zaman alır. Bizi oyunlarına dahil etmeleri zaman alır. :) Dünyalarına girdiğin zaman ise her şey çok renkli, oyuncu ve karşılıklıdır. :) Sevgilerini ancak bedenleriyle gösterebilirler. Kelimeleri, sözcükleri yoktur :) Ama hoşlarına giderse yanında hep mırlarlar :D Kedilerin insanlara yakınlaşması karşılıklı sevgi arayışından başka bir şey değil. :) İnsanlar sevgi ve güven konusunda tutarsız canlılar olduğu için, kediler kendi deneyimleri neticesinde buna her zaman dikkat ederek insanlara yakınlaşırlar :) Ama buna rağmen onlar da korkularını hep aşmaya çalışır. Yeniden yeniden insanları tanımaya, anlamaya, öğrenmeye çalışırlar. Çünkü sevgi, karşılanması gereken evrensel bir ihtiyaçtır. :) Tüm korkuları her zaman sevgi geçirir, sevgi iyileştirir :)

Benim korkularım ise küçük çıtırtı sesleriyle başlıyor. :D Çünkü elektronik devre dizaynı veya tamirleri gerçekleştirirken, dikkatsizliğim ve bazen de bilgisizliğim nedeniyle ters giden yeni problemler ortaya çıkartabiliyorum. Bu nedenle ufak kıvılcımlar, dumanlar, cızırtı sesleri duymak beni çok korkutuyor. :D Gözümün önünde bomba gibi patlayan parçalardan, tahrip olan yollardan endişe duyarım. :D Diğer korkum da kapı zilidir :D Ansızın gelen kargolar, şimdi zil sesini duyamayacağımı düşündüğüm rüyalarım da bile tek kabusum olarak beni ayağa kaldırabilir. :D Sonra bana dik dik bakan köpeklerden korkarım :D Sonra depremler beni korkutur. 1999 depremini Kocaeli de yaşamıştım. Felaketti. Aslında daha bir çok korkumu bulabilirim :D Bazen kendi hissettiklerimden bile korkup panik olabilirim :D Korkarım korkarım ama zamanla sakinleşirim kısaca :D

Son olarak sahibinin iş yerinde olmadığı dükkanlar bana kendimi hırsız gibi hissettirdiği için, dükkan sahibi dükkana gelene kadar içeriye hiç girmeyenlerdenim :D Önce merhaba diye içeriye seslenirim.. Kimse yoksa kapının dışında bir süre beklerim. Ama içeriye asla girmek istemem. Bazen mahalle köpekleri de bu bekleyişime eşlik etmeye yanıma gelebilirler :D İnsana kendisini yalnız olmadığını hissettirdikleri için onlara buradan teşekkür ediyorum :D Son olarak korkum daha çok insanlarla ilgili olabilir :) İnsanlar beni diğer canlılardan hep daha çok korkutmuştur. :)