Bazı insanlar vardır ki kişilik gelişimi gereği sadece duygularıyla hareket eder ve mantığını hiç kullanmazlar. Bazı insanlar da buna tam zıt bir karaktere sahiptir ve asla duygularını dinlemez, sadece mantığıyla hareket eder. Bunun dengesini kurabilmek de herkesin yapabileceği bir şey değildir. Ancak şu da bir gerçek ki, duygularıyla hareket edenler daha çok üzülen ve kırılan taraf olur. Sen ne zaman duygularını bırakıp mantığının sesini dinlersin?
Ne zaman duygularını bırakıp mantığının sesini dinlersin?
Ben ilk olarak mantıksal bakıp mantığıma uyunca duygularımı devreye sokarım. Bir nevi kendimi yanlış kararlardan koruma metodumdur bu. Direkt duygusal olarak bakamam olaylara, ki vakti zamanında çok canım yandığından sebeptir bu da. Elimde değil yani.
Kişilik & Karakter konusunda 13,5b cevap paylaştı.
Bir çok zaman.. Duygu ile hareket edince insan muhakkak yara alır. Yaşıyoruz tecrübe ediyoruz ve zaten sonrasında bu şekilde değişiyor düşüncelerimiz ve tavırlarımız.. İnsanların ne zaman nereden vuracağını ya da vurmaya çalışacağını az çok kestirmeye başlıyoruz.. İnsanın elinde olmadan geliştirdiği bir savunma mekanizması bu.. Kişiyi daha temkinli olmaya programlıyor da diyebiliriz.. Duygu tabi ki var ama mantığın onay vermediği bir olaya girmemek benim için her zaman en güzeli.. Keyifli günler..
Bu yaşıma kadar genel olarak başımdan geçen çoğu olay ve durumda mantığımın ağır bastığını zannederken aslında duygum bir kaç tık ile daha ağır bastığını fark ettim. Ne öyle salt duygu ne de mantıkla hareket ederim. Duygularımı bırakıp mantığımı kullanma zamanım ise, hayattaki önceliğimin ne olduğuna bağlı olarak değişir. Önceliklerimi iyi bildiğim sürece mantığımı kullanarak buna engel olacak durumları göz ardı edip kendimden uzaklaştırmayı iyi bilirim.
Genelde her zaman mantığımı dinlerim. Tabii bu oldum olası böyle olmadı. Geçmişte sürekli duygularımı ya da kalbimi dinleyip hata yaptıkça oturup bir düşünesi geliyor insanın. Ben de öyle yaptım ancak tamamen değil... Yani tamamen mantığıma bakıp dünyanın en iğrenç şeyini mantıklı diye yapmadım hiçbir zaman. Sadece genelde mantığım daha ağır basıyor, duygularımın rolü hiç yok değil. Bu da pek mümkün değil zaten. Duygularımıza zıt olan şeyler bizlere nefret dolu gelir.
Bunun zamanı yok benim açımdan. Genel olarak duygularımı es geçmeden, onları halının altına atmadan aynı şekilde mantığımı da çok kaybetmemeye çalışarak iki taraftan da altın orta olacak şekilde kararlarımı alıyorum. Tabii istisna durumlarda da olaya göre değişiklik gösterebiliyor ama genel olarak duygu-mantık ilişkisi içerisinden çıkmıyorum.
Her zaman söylerim duygu mantığın önüne geçmemeli sonu nedamet olacak bir şeyde ne diye aklıma kullanmayayım ki o beyin kafatasımın içinde boşuna mı duruyor. Hiç bir zaman duygularımın mantığımın önüne geçmesine izin vermedim öyle de devam edecek inşallah
Umut edilecek bir şey kalmadığında mantık devreye giriyor. Bazen de direkt mantık devreye giriyor. Sadece bir bakış açısında bakmayı sevmiyorum. Arafta kalır isem o zaman işler sarpa sarıyor.
"Ancak şu da bir gerçek ki, duygularıyla hareket edenler daha çok üzülen ve kırılan taraf olur. " Kesinlikle katılıyorum. Duygu olmadan üzülme olmaz zaten bu şaşmaz bir gerçek zaten.