Yalnızlığa alışmaktan arkadaş istememek?

Yaklaşık 3 senedir yapayalnızım. Arada konuştuğum kişiler olurdu ama bu süreçte samimi olduğum bir kişi bile yoktu. Birtakım olaylar, travmalar, büyüme çağları vs. derken zaten içe dönüktüm bu yaşananlar sağ olsun iyice kapandım içime.

Artık bazı şeyleri kendimce hallettim eskisi kadar psikolojim bozuk değil. En azından insanlarla konuşabilecek kıvamdayım fakat o kadar yabanileşmişim ki sohbet etmek nedir bilmez olmuşum, konuşup anlaşmak nedir unutmuşum. Mesela ortamda konu konuşuluyor millet birbirine bir şeyler anlatıyor, bense kendi kendime bir şeyler anlatıyorum. Kalabalık darlıyor hemen sakin bir yerlere geçiyorum.

Bu huyumdan kurtulmam gerek çünkü yapayalnız da bir yere kadar hayat böyle devam edemez ama bir yandan da arkadaş istemiyorum çünkü çok alıştım kendimle olmaya. Nasıl çıkıcam bu işin içinden?