genel olarak ikisinden de korkmuyorum eğer seçeceksem kırılmaktan derim çünkü benim kalp kırmayla ilgili bir sorunum yok özellikle karşımdakinin bunu biraz bile olsa hak ettiğini düşünmüşsem, kırılmaktan korkmamam sebebim de beni sevmediğim biri zaten kıramaz ve zaten çok az insan sevdiğim için genel olarak insan sevmediğim için sevdiklerim gerçekten özenle seçilmiş kişiler oluyor ha oldu da kırdıysa da ben zamanı geldiğinde değer vermeyi bırakmayı ve duygularımı yok saymayı da biliyorum böyle bir an yaşanırsa beni kıranı kısaca insandan saymam olur biter asıl sıkıntı ceza verme kısmı zira böyle zamanlarda içimde zaten var olan sadist uyanıyor ve artık acı ve ceza vermek için bir bahanesi de var olunca ne yapacağımı bilemiyorum bir tarafım erişebildiğim her kemiği kırıp sökebildiğim her uzvu sökme mi söylüyor (kulak burun parmaklar vs) bir tarafımda hapse ve cehenneme gitmek istemiyor öyle kalıyorum çoğu zaman ceza vereceğim bir kişiye tek bir iyileşmeyen ısırıkla imzamı bırakıyorum (12 sivri ve uzun köpek dişim var ısırığımın açtığı yaraların izi iyileşmiyor.)
Kırıla kırıla artık kırılmaktan korkmayı bırakalı çok oldu kırmaktan korktuklarım da kırmak için fırsat kolladığını fark ettiğimden beri oda pek umurumda değil aslında..
Kırılmaktan korkmuyorum. Kalp kırıklıklarım ve hayal kırıklıklarımla baş etmek konusunda iyi olduğumu düşünüyorum. Birisi zaten bana kırıcı bir şekilde konuşuyorsa, benim kırılacağım şeyleri sürekli olarak yapıyorsa ya da kırılan kalbimi onaramayacak, buna tenezzül bile etmeyecek biriyse zaten o kişiden soğurum ve kırıcı ifadelerde bulunsa bile bunun etkisi çok kısa olur. Ancak birini kırmaktan daha çok korkmamın sebebi de bu dediğim tarzda bir karaktere bürünmemek. Kendi benliğim ve doğrularıma ters bir harekette bulunmak-her konu için olabilir- beni korkutur. Kontrolden çıkmayı sevmiyorum.
Kırmaktan korkarım.. Ama aynı zamanda hep bi yandan kırılmaktan da korkarım.. Ben kırmamak için ekstra çaba sarfederken karşımdakinin hiç öyle bir çabası olmaması birazcık üzer beni.. Düşünmemeye çalışırım, görmezden gelmek isterim ama bu pek mümkün olmaz.. Değersizlik hissi gerçekten çok kötü hissettiriyor..
Kırmaktan korktuğum kadar keşke beni de aynı şekilde kırmaktan korksaydı bazı insanlar. Böyle dedim fakat, bir kereliğine kırmaktan korkmadım.. elimde olmayan nedenlerden dolayı hayatım için önemli bir karar vermem gerekirken, kırdığım olmuştu. Çünkü eğer kırmazsam ve kararımı hızlı vermezsem duygularım devreye girecekti ve kararımı gerçekleştirme sürem uzayacaktı. İstisnalar her insan için vardır bence.
Kırmaktan korkarım, kırılmaya alışkınım zaten. Kırılırsın yine bir süre sonra geçer de, kırınca geçmez. Ayrıca şu ayet her biriyle tartıştığımda zihnimde beliriyor: Ben yerlere göklere sığamadım, mümin kulumun kalbine sığındım. Ya kırdığım kalbin içinde Allah varsa? Bunun acısıyla yaşayamam. Bu yüzden biriyle şiddetli bir tartışma bile yaşasam tatlıya bağlamak isterim. Bazen buna gururum izin vermese de kendimi zorluyorum ☾
Kızlar Bir Adım Öne insanlara yaklaşımım çok iyidir kolay kolay Kimseyi kırmak istemem ama bazen öyle durumlar oluyor ki kırıyorum çünkü beni o kıvama getiriyorlar ve bundan da mutsuz olmuyorum
Ben çocukluğumdan itibaren kırılmaya alıştım yani benim için bir sorun yok ama diğer insanları kırmaktan çok korkarım artık... Birincisi kimseyi kırmak ve hakkına girmek istemem üzmek istemem İkincisi benden başka kimselerin en azından bu şekilde kırılmaya alınmasını vesaire istemem
Bonsoir! Kırmaktan daha çok korkarım ya. Kırıldıkça alıştım zaten. Az buçuk ne yapıcağımı, nasıl atlatacağımı biliyorum. O yüzden sevdiğim birisini veya herhangi birini isteyerek kırmaktan çekinirim. İstemeyerek yaptıklarımız için üzülmek biraz saçma. <3
Kırılmaktan korkmuyorum artık. Çünkü bu yaşta artık alıştım. Kıran biri olunca bile söylüyorum bunu. "Artık insanoğlunun hallerine alıştım" diyorum. Kırmaktan korkarım her zaman. Kul hakkından korkarım her zaman. Diğer yönden anlık çıkışlarım sinirli anımda etkiye karşı tepki verebiliyorum. Bu da karşı taraftan kaynaklanır. O kişinin davranışına anlık tepkidir o da. Yoksa kalkıp kendimce ağzımı açıp kırıcı sözler bugüne kadar asla kimseye söylemedim.
İnsan kırmaktan çok korkarım. İnsanları kırmamaya, nazik olmaya çalışırım. Tabii buna ne kadar uğraşsam da sorunlu insanların karşıma çok fazla çıkıyor nedense. Bazen öyle insanlar var ki hatanı anlıyorsun gönlünü almaya çalışıyorsun ancak karşı tarafta senin bu huyunu çözdüğü için mi artık resmen burnundan getiriyor. Saygılar
Kırmak pek huyum değil genel olarak kırıcı bir insan değilim. Kırılmaktan daha çok korkarım çünkü çok etkileniyorum
2
0 Yorumla
Gizli Üye
(30-35)
+1 yıl
Yakın zamanda bana gerçekten çok değer veren birini çok kırdım.. çektiğim acı inanılmazdı. Hala da acı çekiyorum. Ama kendisiyle konuşup barışınca bir nebze rahatladım. Yaptığım hata çok büyüktü gerçi bir taraftan ders oldu ama yine de bana zerre kötülüğü olmayan birinin kalbini kırmanın verdiği vicdan azabı çok ağır.
O yüzden kırmak daha kötü. Kırılmak benim için o kadar kötü değil, evet üzülüyorum ama en azından sorumluluğu başkası taşıyor.