İçini açsak ne çıkar?

Her zaman mutlu olmayan sessiz, gizli bir yer. Sadece bana ait olan özel bir yer, ki bu pek komik gibi çünkü ben içe dönük biriyim, asla öyle görünmem ama öyleyimdir. Ya da belki ben sadece yüksek sesle konuşan içe dönük biriyim. O kadar çok anım var ki, çırpınan sesler. Doğrusal bir şey olarak belirlemek istiyorsak zaman hiçbir şey ifade etmez.
Aklımda zaman katman katman, anılarla ve kahkahalarla dolu. Kız kardeşimi sekiz yaşında bir kot pantolonun içinde, solgun yüzünü, kestane siyahı saçlarını kahverengi ceketin üzerinde kahküllerle görüyorum, evet, işte bu. Pek renksiz gözleri. Kemikli dizinin altındaki bisikletten düşerek ediniği yarayı görüyorum.
Çok şarkı dinlerim, çok farklı türlerde. Şarkı duyuyorum kafamda. Eski şarkılar ve yeni şarkılar duyuyorum. Yıllar önce yazdığım ve yeni şarkılar yazma isteği uyandıran şarkılar duyuyorum. Annemin sesini duyuyorum; ''Oğluşum, diyor Akdeniz aksanıyla. Babamın beni aradığını duydum. Babamın, ''Her şey yoluna girecek.'' dediğini duyuyorum. Ben de seni özledim baba.

İnsanlardan bir parça çıkar. Bende bu parçanın çıkmasını istemiyorum. Neden hayatımdan geçip gitmiş insanların hayalleri benim içimde ki? Benim düşüncelerim onların zerre umrunda değil.
Birisi ismini uzaydaki en parlak yıldızdan almış ve ismini çok seviyormuş. Peki neden bu benim içimde yer kaplıyor? Ben çam ağaçlarını ve bulutları çok seviyorum kimsenin içinde Raven çam ağaçlarını ve bulutları çok seviyor diye bi düşünce geçmediğine eminim. Raven acaba ne yapıyor diye düşünen var da sanki.
Dediğim gibi içimden tanıştığım gerek ayrı yollara gittiğim gerek benle birlikte yürüyen hatta benim farkımda bile olmayan insanlardan parçalar taşıyorum.