Siz gerçekten iyi misiniz?

Dün ansızın aklıma geldi.
İstanbul’da yemyeşil huzur veren bir mezarlık. Tam gömeceklerken yüzünü açtılar. Biri dedi heralde görmek istedi, istedik mi bilmiyorum ki unuttum kimdi, biz kimdik?
Hayatımda kimsenin yüzünde o huzuru görmemiştim. Ben hiç ölü görmemiştim ondan başka. Ve hiç huzur görmemiştim onun yüzündeki yerden başka. O kadar huzurluydu ki yüzü. Gülümsüyordu. Sanki kurtuldum sizin boktan dünyanızdan demiş gibiydi. Alın ne haliniz varsa görün der gibi. Baharın ışıltılarını, çiçek kokularını, istanbul’un sesini, yeşilini, denizini ve o mezarlıktaki kuş cıvıltılarını bize bıraktı huzuru ise kendisi aldı sanki. Biz ardında kalanlar yaşadığımız için kendimizi içten içe şanslı varlıklar sandık, o ölü; biz yaşayan fânî…
Ondan öndeydik o kaybetmişti biz dünyanın şenliğindeydik değil mi?
Peki neden hiçbir zaman onun yüzündeki huzur hiç bize sinmedi?
Peki neden hiç onun gibi huzur içinde gülümseyemedi canlı sandığımız yüzlerimiz?
O ölüydü biz canlıydık.
O ölüydü.
Biz canlı.
O kötüydü biz iyiydik…
Bazen hiçbir şey göründüğü gibi değildir;
İnsan ölse bile yaşayandan daha iyidir belki de
Çünkü kurtulmuştur acı biter en azından.
Sense yaşadığın şaşalı acılarınla kalırsın…
O senden üstündür aslında sen içten içe ölüden üstün sansan da kendini o acısı biten ve huzura elini veren sense inleyensin.
İyiyim de bakalım. İyisin..
öyle san..


#su

Günlük diyaloglar genelde sıradanlığın salyalarının aktığı cevaplardan çok soruların önemsendigi sorulmadığında egolu umursamaz nezaketsiz olunduğu konuşmalar içerisine giremem aslında ben zaten konuşmalar içerisine girmem.

İyi olmasam bile iyiyim diyorum