Her şey bu kadar zor olmak zorunda mı?

Acı çekiyorum. Farklı bir acı bu. Hiçbir nedeni yokken o kadar çok şeyi bir arada tutan bir acı ki. Anlatamıyorum. Anlatsam ağlarım, anlatsam gülerler. kırıldığim her saniye büyüyor o boşluk. Bildiklerim, işittiklerim öyle yük oldu ki omuzlarıma. Taşıyamıyorum sanki artık onları. Her geçen dakika gülümsemek canım canım mutlu rolune bürünmek öyle zor geliyor ki bazen. Unutuyorum kim olduğumu. Hiç bilmedim ki zaten. sessiz çığlıklar atıyorum. Ne duyduğum oluyor ne görüldüğüm. İçimdeki o sessizlik bitiriyor beni. Beni tanımadan daha ne hissettiğimi bilmeden o canım tavırları olan insanları öldürüyorum kafamda binlerce kere. Yabancilasiyorum onlara. Elimde olmadan beslediğim bir nefret var insanlığa. Birey olarak sevdiğim her insan toplumu oluşturunca nefret ediyorum. Söylemediğim öyle çok şey hıçkırarak ağlayamadığım öyle çok acı var ki içimde. Tek bildiğim bir gün kendi boşluğumda öleceğim.
Her şey bu kadar zor olmak zorunda mı?
Cevapla