"Sabrın sonu selamettir" sözünde dendiği gibi sabredip selamete erdiniz mi?

Eğer bu sözü eski ben için yani ergenlik dönemleri için kullanılsa sabır nedir bilmek, bilmeyen biriydim. Tam böyle çekilmez, zorlu ergenlik yılları geçiren insanlar olur ya.. Allah anne babaların başına vermesin... Tam öyle bir yapıya sahiptim. Sert, geçimsiz, sabırsız vesaire. Sonra bu davranışlarım bir raddeden sonra çevremdeki insan sayısını bir hayli azalttı, hal böyle olunca bende daha çok içime kapandım. Uzaklaştım herkesten. Bu sabırsızlığım ve öfkem o denli dozu kaçmıştı ki, sağlık sorunları olacak derecede idi. Sonrasında kafama nasıl dank ettiyse, bu davranış modelinin bana hiçbir getirisi yok. Bırak çevremde insan bırakmamayı, en önemlisi sağlığımı etkileyecek boyuta geldi. Bunu kendime yapamam diye düşündüm tabii 2-3 senelik bir süreçti bahsettiğim. Zamanla, farklı olaylarla karşılaşa karşılaşa sabretmeyi ve öfkelenme derecemi en aza indirgemeyi öğrendim. Şu an ise ilginçtir ki, öyle bir sabırlı insan haline dönüştüm ki bazen o zaman ki hallerim geliyor aklıma ve çevremin şaşırmasını geçtim, ben bile kendime zaman zaman şaşırıyorum. Sade de gelecek olursam, selamete erdim...

İnsan gerçekten başına gelen olaylara sabrettiği zaman (ki çoğunlukla başka bir çaresi kalmıyor zaten), içten içe o konuyu Yaradanla konuştukça bir gün aydınlığa çıkıp geriye baktığında nedenini bile görebiliyor açık açık.
En son “sabır ve sükünet” bekleyen durum iş yeriyle ilgiliydi ve 7 ay sonra selametle sonuçlandı. Ha sabretmek hiç kafaya takmamak olarak anlaşılmasın sakın, içten içe hazmedemediğim, çıldırdığım zamanlar oldu. Ama “bitecek” diye diye bir gün güneş açıyor gerçekten. Hz. Ali’ye ithaf edilen bir söz var: Haklıysan korkma, hak seni korur. Alnıma yazabilirim bu cümleyi.

Mesela ben edebiyat okurken sabrediyorum ve bölümüm oldukça ağır ve kamsamlıydı. Uyumadığım günler oluyordu. Çok sabredip selamete eriştiğim bir yıl olmuştu. Dereceyle okulumu bitirmiştim. İkili ilişkiler dışında sabredip de aydınlığı yaşadığımı söyleyebilirim.