Bazı insanlara tamamen negatif söylemlerde bulunmak isterdim. Özellikle bu ülkeyi yönetenlere karşı. Fark etmez o meclis kim ekmek yiyorsa ağzıma geleni söylemek istiyorum. Bugün bu güzel ülkeyi bu hale getirdikleri için yatacak yerleri yok. Bunu bas bas bağırarak yüzlerine söylemek isterdim. Tabi ki koruma orduları bana engel olurdu orası kesin. Bunun dışında yine öfkemi yansıtmak istediğim birkaç akrabam var. İşte anne baba yüzünden onlara da pek bir şey söylenmiyor.
Genelde bir çok şeyi açıkça söyleyen biriyimdir. Sadece ortalığı karıştıracak ya da somut bir şeyler yoksa ortada bir tahminim varsa ve karşı bunu kaldıramayacak durumda ise o zaman kendime saklamayı tercih ederim. Her sözün bir zamanı vardır ve o zaman geldiğinde söylenmelidir. Ben de bazı sözleri zamanı gelene kadar beklerim söylemek için.
Söylemem gerekenleri zaten söylüyorum. Öyle içimde tutup biriktirmiyorum. Beni anlamak isteyen zaten anlar, gayet açık ve netim. Bir takim şeyleri susarak geçiştirmek benim fıtratımda yok, kafamdan geçenleri karşımdakine söylüyorum böylece kafalarda soru kalmıyor anlamak isteyene tabii...
Kimseye karşı içimde kalan zerre bir şey yok. Söyleyeceklerimi söyledim, kalanlarında çok bir önemi yok kendimce. Söylesemde bir şeylerin aynı olacağına şüphem olmadığı için kendimi yormadım hiç...
Değersiz insanlara değersiz olduklarını açıkladım ama onların bu açıklamayı umursayacagini hiç sanmıyorum. Çünkü onlar için bütün olumsuz eleştiriler hakarettir ve kendileri kendi düşüncelerinde bir tanrı kadar üstündür.