Ben canlı kanlı olarak hiç kimseye anlatmıyorum. Ben günlüğüme yazıyorum. En son 5 sayfa yazdığımı hatırlıyorum ve o kadar iyi geldi ki.. Beklenti oluşmuyor ya da hayal kırıklığı. Destek olamayan birilerine denk gelince anlattığına pişman bile oluyorsun ahahah
Allah dışında kimseye. Zaten o da derdimi benden daha iyi bildiği için söylememe bile gerek kalmıyor "sen biliyorsun konuyu Rabbim" diyorum. O bile mutlu ediyor. Gidip de nankör insanlara anlatmam. Ertesi gün başkasında duymak istemem. Ortalık karışır çünkü, çok can yakarım. Bu yüzden aman Diykat 😂
Kendime anlatırım, eskiden nadirde olsa birilerine anlatırsım. Sonra anlattığım kişilerin gereksiz olduğunu ve boşa kendimi yorduğumu fark ettim. Aynı şekilde kendime anlatıyorum. En azında boşa anlaymıyorum, kendimi yormuyorum ve saçma sapan seni anluiıyorum triplerini çekmiyorum.
ALLAH'a anlatırım, insanlara bir şey anlatmaya gelmiyor. Onu ileride ya başkasına anlatıyorlar ya da aranız bozulduğunda yüzüne vuruyorlar ama ALLAH öyle mi, O hep beni dinledi, oncs nankörlüğüme rağmen nimetlerini benden eksik etmedi
Hoş geldin yeniden! Derdimizi önce birbirimize anlatırız. Çoğu zaman derdimiz çözümden çok bir "anlaşıldım" hissi arıyor, zira dünyada en tatlı şey anlaşılmak. 🙃 Ha bazen de bir kahve fincanına anlatırız; o dinler ama cevap vermez. Peki ya sen? 😊☕
Eminim böyle bir babanız olduğu için mutlusunuzdur ve ne kadar kıymetli olduğunun da farkındasınızdır. Babası ile dertleşebilen bir kadın. Kulağa çok hoş geliyor.