Ruhunuzun besin kaynağı hangi duygunuz, hislerinizdir?

Aynı duyguyu yaşayarak onu artık yok etme, görmezden gelme, unutmak isteme gibi durumlar yaşıyorum ben daha çok. Üzerine bir güç konan bacağın uyuşması gibi ne kadar yüklenirsen yüklen o artık acımaz çünkü alışmışsındır ve tek bacak uzun süre yaşatır insanı, hemde hayata daha çok tutunarak. Ben uzun zamandır o tek bacakla yaşıyorum.
Olumlu ya da olumsuz her türlü duygunun yoğun bir biçimde bünyeyi sarması ve ruhu baskı altına almasının neticesinde ortaya çıkan bir hal bu. Hissedilen duygunun ağırlığı ruha fazla gelir, taşınamaz olur, bitap düşürür insanı, mecal bırakmaz hiçbir şey için. Bardağın ağzına kadar dolu olması gibi doludur ruh, bir damla dahi alsa bardak düşüp kırılacak gibi olur. Başka duygular için sağırlaşır, yer kalmamıştır çünkü. Bir süre boyunca böyle devam eder o yorgunluk hali. Sonra ruh alışır o yoğunluğa hafifler duyguların ağırlığı ve o ağırlık hafifledikçe, yorgunluk azalmaya başlar. Sonunda da hem duygu yoğunluğunun azalması hem de ruhun hafiflemesiyle her şey normale dönüş yoluna girer fakat asla eski haline dönemez insan. Daha farklı bir benlikle, belki hayata da daha sıkı tutunarak devam eder çünkü bir çok şeyi atlatmıştır ve tutunması içinde gayet yeterli bir sebep bu.
Bu yüzden ruhumun besin kaynağı bütün duygularım benim, acı, üzüntü, keder, mutluluk vs... Hepsi dibine kadar yaşadığım ve bildiğim duygular...