Aşağılık kompleksinden nasıl kurtulurum?

Ortamlarda kendimi yetersiz görüp herkese alt pencereden bakıyorum. İnsanların olaylar karşısında hareketlerini ezberleyip ona göre hareket ediyorum çünkü asıl kendimden utanıyorum. Artık bir karakterim yok. Normal insan gibi görüneyim derken asıl kimliğimi de kaybettim. Berbat bir haldeyim. Neyim, kimim, amacım ne, ne istiyorum? Bilmiyorum. Belirsizliklerimden kurtulup bir netlik kazanma ümidiyle neredeyse her gün kendime sorduğum bu sorulardan bıktım artık! Cevapsız sorulara tahammülüm kalmadı. Her gün başka cevaplar veriyorum bazen hiç. Ama bir türlü tek bir cevaba indiremiyorum. Kendimi tanıyamamak beni gerçekten yoruyor.

Kendimi hiçbir zaman kabullenemedim. Neyi yanlış yapsam kendimi yerin dibine vurdum, neyi doğru yapsam tesadüfe bağladım. İnsanları kopyalayarak özenti oldum. Şimdi de korktuğum başıma geldi. Önceden işe yaramaz bulduğum için görmezden geldiğim fikirlerim, isteklerim, düşüncelerim artık yoklar. Sanki beni cezalandırır gibi yok olup gittiler. Öylece duruyorum ne düşündüğümü anlamadan, ne istediğimi bilmeden. Gitgide karanlığa dönüşüyorum. Koca bir boşluğa, hiçliğe...

Mutluluk kendini tanımaktan geçer. Hayatıma, beni mutlu eden kararlarla hareket etmek istemiştim hep. Fakat kendimi tanıma adına sorduğum sorulara her gün başka cevaplar veren biri olarak şu durumda mutluluk imkansız gibi gözüküyor. Galiba mantığımı harekete geçirmem gerekiyor. Yoksa bu belirsizlikleri düşüne düşüne tımarhaneye gidişim yakındır. Bilmiyorum belki de tam tımarhaneliğimdir.

Ne yapmalıyım sizce? Kendimi tanımak için biraz daha şans mı veriyim kendime yoksa fazla düşünmek iyi değil mantığını konuştur geç mi derdiniz?