Ne yapacağım bu dengesizlikle?

sürekli mantıki açıdan düşünüp insanların yaptığı aptallıklara şaşıp kalıyorum sonra gelip ağlamaları da sadece sinirimi bozuyor kendin ettin kendin buldun diyor bir tarafım hele de yiyecek ekmeği olmayıp 5-6 çocuk yapanlara vb. asla acımıyorum sadece çocuklara üzülüyorum onlar ailesini seçemiyor çünkü ama aileleri sinirlerimi hoplatıyor
diğer tarafımsa acı çeken ve yalnız herkesi kucaklamak istiyor
mesela yakınım veya hiç tanımadığım biri hiç fark etmez ölse üzülmem ağlamam ölüm benim için üzülüp yas tutulacak bir olay değil eğer acı çekerek ölmemişse
acı çekmişse o çektiği acısını düşünüp günlerce haftalarca ağlarım gizli gizli o ayrı ama duygularımı insanlara belli etmeyi pek sevmiyorum çevremdekiler de çok duygusuz ve soğukkanlı olduğumu söylüyor
insanlardan çok hayvanlara düşkünüm bu dünyayı hayvanların güzelleştirdiğine inanıyorum daha doğrusu köpeklerin.
içimde hiç evleneyim, çocuk yapayım aile olayım gibi bir istek yok evlilik denen şey bana çok saçma geliyor aşkın bir ömrü var çünkü ve ne zaman biteceğini bilmediğim duyguların getirdiği heyecanla bir insana kendimi mahkum etmeye niyetim yok ayrıca doğumu düşününce çocuk yapabilen kadınlara deli gözüyle bakıyorum, bu mantıkla falan açıklanabilecek bir şey değil çünkü bana göre yapacağım her şeyin mantıklı bir yanı olması lazım, bu yüzden insanları çok kırdığım oldu fark etmeden onlar biliyor tabi beni ama yine de bilmiyorum ben neden böyleyim anlayamıyorum
insanları anlamaya çalışıyorum hissettikleri duyguları hiçbir zaman hissetmesem de anlayış göstermeye çalışıyorum dışımdan ama içim karmakarışık ben neyim neden böyleyim duygusuz muyum dengesiz miyim?