Hiç kimseye güvenememek kadar kötü bir şey var mı?

İşte bu yüzden yapayalnızım. Sevgilim asla olamaz çünkü erkeklere asla güvenmem, güvenenleri görüyorum çünkü, şimdi diyecekler hiç tanımadığın biri de sana zarar verebilir, biliyorum ama ben kendimce bu önlemi alıyorum. Hiç kimseye içimi açamıyorum dertleşemiyorum, hep ya bana karşı bunu kullanırsa düşüncesi oluyor, ya da başkalarına anlatırsa diye endişeleniyorum. Yapayalnızken o kadar sıkılıyorum ki, sonra hayatıma cinsiyet farketmeksizin bir insan girdiğinde off neden aldım ki hayatıma diye düşünüp kurtulmaya çalışıyorum hemen. Zaten arkadaş edinmem de çok zor oluyor, hiç kimseyle konuşacak bir şey bulamıyorum içine kapanık sessiz duruyorum, insanlar da maalesef sinsi sanıyor beni ya da muhabbetim sarmıyor. Sanırım yapayalnız ölücem. Ama en azından gözüm kapalı güveneceğim, bu depresifliğimi azaltıp modumu yükseltecek birlikte eğlenebileceğimiz bir dostum olmasını o kadar isterdim ki..
Hiç kimseye güvenememek kadar kötü bir şey var mı?
Cevapla