Özellikle bunu farkında olmadan yapanlardan korkmak gerekir. Ya da farkında değilmiş gibi yapanlardan. Nerde, ne zaman, nasıl bir zarar vereceği hiç belli olmaz. Çünkü bunlar genellikle sağ gösterip sol vuranlar oluyor..
Bana inanmayıp başkasına veya başkalarına inanıp beni suçlayan bir zamanlar değer verdiğim sevdiğim güvendiğim ama hepsinin boş olduğu gerçeğini yüzüme çarpan biriydi...
Kişilik & Karakter konusunda 13,6b cevap paylaştı.
Korunmayı beklemiyorum.. Sadece yanımda olması tabi ki güç verir sevdiğim insanların.. Aldığımız yaralar oluyor tabi ki.. Sonra daha da güçleniyor insan acı yaşayarak.. Düştüğümüz yerden kalkmayı öğreniyoruz.. Bu bence iyi bir şey. Kim ne derse desin insanı olgunlaştıran tecrübeler olarak kazınıyorlar hayatımıza.. Zarar vermesine izin vermiyorum insanların bana.. O kadar yaklaşmıyorum hep bir sınır var arada.. Böyle olunca daha iyi oluyor daha güvenli en azından.. Sevdiğim insanlar hariç.. Keyifli günler..
İnsana en çok zararı kendisi verir.. Unutma ki insanların bize davranışlarının yüzde altmisini biz belirleriz.. Sen müsaade ettiğin için üzdüler kırdılar.. Ve artık sen kendine en çok zararı ancak senin verebileceğini öğrendin. Sen güclen ve onlara ancak sen izin verirsen onların seni üzebileceğini öğret O noktadan sonra izin verip vermemek sana kalmış..
Babam.. Sadece bana degil tüm ailemize.. Hala onu affedecegimizi düşünebilecek kadar da pişkin. Bize nasıl zarar verdigini biliyor ama ne kadar zarar verdiğinin farkında degil. Sanki bi başkası yapti bize onun yaptıklarını.
O, ismini bile anmak istemiyorum. Nasıl bir simülasyonun içindeyiz bilmiyorum ama bu oyunu beğenmedim.
1
0 Yorumla
Gizli Üye
(25-29)
+1 yıl
Babam... Sanırım içimde doğrultamadığım ve sindiremediğim tek konu bu. Hep gözünün içine baktım ve hep onun arkasına saklanmak istedim ama uzatılan bir el göremedim hiç.