Merak ediyorum siz yalnız misiniz? Ben hiç değilim hep yanımda yalnızlığım var?

Vefalı yalnızlığım
Bırakmadın beni hiç
Hangi şehire gitsem bavuluma seni de koydum
Seninle beraber gezdik hatırlıyor musun?
Sinemaya gitmiştik mesela ya da beraber çok yemek yemişliğimiz oldu
Daha planlarım var seninle ilgili
Belki tiyatroya gideriz
Sana bir kahve ısmarlarım
Sadece ikimiz alışverişe çıkarız falan
Güzel olur dimi
Yalnız...
Yanlış anlama seni severim ama
Hep yanımdasın
Üzüyorsun, bunaltıyorsun arada
Senin yüzünden zehrimi hep içime akıttım
Hele bazı anlar geliyor kendini çok iyi hissettiriyorsun
Hayat ilerliyor ben olduğum yerdeyim
Daha yerden kalkamadım ki depara kalkayım
Biraz git de özleyeyim seni
Gözyaşlarımı kurutayım yine gelirsin
Biliyor musun
Çok farklı bir bağımlılığın var
Senden delice kurtulmak isterken
Hiç bırakamıyorum seni
Seni seçiyorum
Ama bak aklıma ne geldi
Seninle yükselmek istiyorum
İnsansız
Çünkü hiçbir insanla yükselmeyen
Hiçbir insanla da yıkılmaz
..
Kendimi yalnız hissettiğim anda aniden telefonun not kısmını açıp yazmıştım bu yazıyı. Sosyalfobim beni bu yalnızlığa sürükledi. Onunla ilgili de bir şeyler yazmayı düşünüyorum (asıl problem o aslında). Evet doğrusu yoruldum, kalbimden anlayanı bulmayı çok istedim. Olmadı, gel biraz dışarıya çıkalım diyecek kişi de bulamadım ben de tek başıma gittim sinemaya yemeğe birkaç kez. İçimdeki boşluk dolmadi henüz ama devam edicem buna. Artık bir seyleri kabullenme vakti. Yalnizligi avantaja çevirmek istiyorum. Biraz tüketti beni ama silkelenip kalkmaya calışıcam. Zaten başarılı olan insanlar yalnız kalabilen insanlardır. Bizim yalnız kalmak için çaba da sarf etmemize gerek yok. Kimseye anlatamadim içimi döktüm buraya.(aslında içimi bir insana dökemiyorum) İlk defa sosyal bir mecrada bir şey yazdım. Hem belki benim gibi hissedenlere de ulaşmış olurum. Hem hüznü hem de umudu kalbimizde taşımayı öğrenmeliyiz. Aklıma bir söz geldi. Mevlana'nın da dediği gibi
"Bir yandan korkun bir yandan umudun varsa iki kanatlı olursun, tek kanatla uçulmaz zaten"