AKŞAMA KADAR KİMSEYLE KONUŞMUYORUM VE HEP OTURUYORUM BU BENİM NEFSİMİ GÜÇLENDİRİR Mİ?

Evet biliyorum ama hobi edinmek ne alaka ki

Hobi edinince insana özgüven geliyor kanka, eğer edindiğin hobide çok iyi olursan otomatik olarak arkadaş çevresi edinmeye başlarsın bir yerden sonra

Misal ben gitara ilgiliyim, öyle ahım şahım bir çalma amacım yok ama iyi çalmak istiyorum 5-10 parça bilsem yeter bana, ben o gitarin yaratacagi değişimi hissedebiliyorum bi alması kaldı

Sevmiyorum abi sıkıldım patlayacagim mutsuzum

Kendimi lunaparka atıp en tehlikeli oyuncağa binesim var savaşa giresim var uzaklara gidesim var halı saha yapasım var içimde atılamamış bir enerji var

Varsa imkanın hobilere ver kendini. Bi aracın varsa mesela moturun ne bilim aksesuar modifiye veya bir sürü şey bunun gibi erkeğe iyi gelen şeyler. Hiç bir imkanın yoksa eğer ona saldır. Bu yaşlarda başlıyor çeşmeden su damlamaya..

Para kazanmayı daha çok kazanmayı hobi edin mesela..

Zaten bunalımdayım ve isteyerek yapmıyorum zaten. Hani hastalıklara yakalandıkça bağışıklık kazanırsın ya, bunda da öyle bir durum olabilir mi?

Selamlar, geçmiş olsun öncelikle. Yanlızlık insanda bağışıklık yaratmaz, aksine daha da var olan sıkıntıları büyütür

Aga be...

Sorduğum bir soruyu kopyalamıştım onu buraya atsam ilgilenir misin

Buyrun atabilirsiniz ilgilenirim

Lütfen düzgün bir cevap yazın arkadaşlar. Şu anda çok dertli biri olarak bu yazıyı yazmaktayım. Ben yaklaşık bir yıldır psikolojik olarak iyi değilim. Zaten daha öncesinde bazenleri derste parmak kaldırmakta zorluk çekiyordum, ve okulda ciddi olmakta zorlanıyordum, saçma sapan konuşuyordum milletle. Neden böyle bilmiyorum ilkokulda da hep herkesi kızdırırdım, bulaşırdım ve genelde dışlanırdım iyi futbol oynamadığım için. Aslında oynuyordum ama onlar bana fırsat vermiyordu. Neyse işte, ilkokul ortaokul böylece bitti. Genelde kâle alınmayan birisiydim. Liseye geçtim, derslerime çok çalıştım ve yüksek bir ortalama yaptım. Bu dönemde 3 yıllık arkadaşım vardı ve onunla ilişkilerimiz kötüye gitmeye başladı. Onun en iyi arkadaşı vardı, ben ise onu en iyi arkadaşım sanıyordum. Arkadaşımın bana değer vermediğini düşündüm. Artık eskisi gibi dışarı ben çağırınca çıkmıyordu, aynı binada oturduğumuz, aramıza sonradan katılan bir arkadaş ile birlikte plan yapıp, beni çağırıyordu. Ben böyleyim işine gelirse modundaydı. Ve dışarıda iken o arkadaş gidince o da gidiyordu, ama ben gidince onlar devam ediyordu. Sonra bu arkadaşımın en iyi arkadaşı bir gün derste herkesin karşısında gitar çalmış, müzik söylemiş. Benim de o sıralar biraz sıkıntılı dönem. Özgüven eksikliğiydi sanırım, derste parmak kaldıramıyordum gibi. Sonra ben bu arkadaşının yaptığını taktım kafaya. Ben niye yapamıyorum diye. Eksik hissettim. Aylarca kafaya taktım, depresyondaydım adeta. Neyse işte o zamandan bu zamana bir şekilde geldik. Şimdi arkadaşım yok yalnızım, sosyal insanların yanında utangaçlık çekiyorum, geçmişte hayatımın kötü geçtiğini düşünüyorum takılıyorum. Sınıfta sosyalleşemiyorum, artık iyileşsem bile geç olduğunu düşünüyorum. Herkes bu zamana kadar arkadaş falan yapmış ben yapamadım diye. Evdekilere saygısız davranıyorum ve sonra vicdanım rahatsız oluyor. Hep mutsuzum ve yediklerim boşa gidiyor gibi geliyor, iştahım çok fazla. Neyse, nasıl kurtulacağım lütfen yardım edin?

Kurtuluşun kendine baştan bir sosyal kimlik yaratmakta

Sosyal kimlik nedir

Tamam ama mesela ileride yalnız kaldım diyelim, buna zaten alışık olduğum için yıkılmam mesela. Böyle bir şey olamaz mı

Hani hastalıklar olur ya işte onlara yakalandıkça bağışıklık kazanırsın, bu da öyle bir şey olamaz mi