Hayatım boyunca her zaman için gerçekçi davranmaya ve gerçekçi olmaya ve Allah'ın nasibinden öteye gitmediğini düşünen bir insanım, yani olmayacak şeyler için kendimi üzmem olmayacak şeyler için hayal kurmam ve kendimi üzecek hiçbir şeyi yapmam bunu şöyle bir örnek olarak vermek gerekirse bedensel engelliyim herhangi bir işim gücüm yok yani maddeyi bir girerim olmadığı için şuanda evlilik durumuna hiçbir zaman düşünmüyorum, Bir de benim evleneceğim insanın biraz benim durumumda birisi olmasını tercih ediyorum bazen bana diyorlar işte sende evleneceksin vesaire falan filan, ama hayat böyle toz pembe laflardan ibaret olmadığı için her zaman gerçekten düşünüyorum ve evliliğinde o kadar önemsenecek bir şey olduğunu düşünmüyorum.
Hayır aslında, mutlaka olacağını düşünmüşümdür ya da olumlu anlamda düşüncelerim vardır fakat olmayacağını farkettiğim an peşini bırakırım. Diğer türlü devam ettikçe insan kendini dipsiz bir kuyuya doğru sürüklemeue başlıyor, o raddeye kendimi bir daha getireceğimi sanmıyorum, ki fazlasıyla da ders aldım bu konuda. Bile bile tekrar aynı yolda yürümem, tüm yaşanmışlıkları boşa çıkarır benim gözümde. Kötü şeyler yaşansa ve yanlış kararlar alınsa dahi sonucunda tecrübe kazandığın sürece ve görebildiğin sürece kârdasın. Öncesinde demiş olsamda, bunun tekrar olmayacak...
Demişliğim olmuştu ama şu an hayata gerçekçi bakıyorum. Bir şeyin olacağı yoksa duasını da etmeye, amin demeye de gerek yok. Zaten olacağı varsa sen itsen de seni buluyor.
Hiç olmayacak bir duaya amin demedim, demem de.. Zamanıma, emeğime, o yolda ilerlerken kırdıklarıma değmez.. Kimin duasıysa, kime kabul oluyorsa Allah kabul etsin..