Aile evinde yaşarken depresyona girdiğinizi belli edebiliyor musunuz?

Bizim aile evinde ailenle derdini paylaşmak ve destek beklemek gibi bir hizmet olmadığından asık suratla gezdim yıllarca. Sebebi ise şu: İnsan acısı aşağlansın istemiyor. Bugün bile (yaşım 25), anneme ciddiye alıp bir şey anlatınca hemen “aman ne abarttın be” diyor. Bu beni çözüme götürmeyi bırak, acıma yük bindiriyor. Çünkü başvurduğun kişi sorunsalı anlamıyor bile, sen yardım umuyorsun. Babam desen zaten, kendinden başka kimsenin ne söylediğini dinlemeyen bir tip. Bir tane abim var, ergenliğimizde hanzonun önde gideniydi. Yediğim arkadaş kazığını mı anlatacaktım, herşeye argo dayı yorumları vardı. Hakkaten bugünlere nasıl geldiğimi şu an daha iyi anladım.

Maalesef hayir. Çünkü biraz yüzün düşse ne oldu bir derdin mi var demezler bu da bir havalara girdi derler

Neden sebep diye darlanmamak için hep başka bahaneler sunarak geçiştirmek. Böyle de bir şey var yani!

anlamazlar ki tek dedikleri bizim zamanımızda depresyon mu vardı bizim zamanımızda ergenlik mi vardı vs. vs. vs.

Ben saf her şeyimi anneme anlattığım için depresyonumu rahat yaşayamam. Çünkü annem sürekli laf sokar sağ olsun🐣

Sizin göstermenize gerek yok, onlar zaten anlar. Asıl mesele anladıktan sonraki tavırlarının gösterip göstermemeleri.

Bir ara depresyondaydım. Aynı evde olunca malum, bazı değişikliklerimden dolayı fark etmişlerdi. Zaten duygularımı da saklayabilen birisi değilim.

Hayır, 2 saat önce kafayı yedim ama şimdi buradayım. Belli etmek istemediğim sürece kimse anlayamaz üzüldüğümü.

Bilinçli ana baba olsalardı zaten tüm travmlaramızdan haberdar olurlardı

Etsek ne olur onlara göre ne gerek var buna diyorlardı 😃😃