Ruhen kendinizi yorgun hissettiğinizde ne yapıyorsunuz?

Franz Kafka en güzel cevabı vermiş sanırım bu konu hakkında:
"Yorgun değilsin aslında, endişelisin. Her yanı tuzaklarla dolu şu yeryüzünde tek bir adım atmaya bile korkuyorsun, bu yüzden her zaman son derece temkinlisin. Yorgun değilsin aslında, sen bu ağır endişeyi izleyecek olan ve gözlerini anlamsızca bir noktaya dikip kalmak şeklinde hayalinde canlanan o ağır yorgunluktan korkuyorsun.“ demiş Milena'ya Mektuplar kitabında..

Şimdi şöyle bir düşününce tüm yorgunluklarımızın ardında endişelerimiz yer almıyor mu? Kimimiz gelecekten, kimimiz bugünden, kimimiz de geçmişten gelen endişelerimizin kurbanı değil miyiz aslında? Hangimiz hesaplaşmasını bitirebildi ki saydıklarımdan? Ne geçmişten gelen, ne şimdime sirayet eden, ne de geleceğimi inşa edecek olan endişelerim ile hesaplaşmamı sonlandırabildim ben. Yürüyorum ve bazen de kör oluyorum ama bir türlü bitiremiyorum ki tüm bunları, bundandır benim yorgunluğum.. Ademiz neticede şaşıyoruz ve tüm bunların altında, yorgunluk kisvesi altında eziliyoruz ya, hani nefes alamıyoruz, dar geliyor dört bir yan bize ya işte o zaman şuna sığınıyorum ben, kendimce; "ve li rabbike fasbir". Kim bilir ne güzellikler bekliyordur bizi şu altında ezildiğimiz nice yorgunlukların ardında...