Hiç Sorumluluk alamıyorum kendimi sevmiyorum ne yapacağım?

Anlatayım o zaman Hayır aksine olay çok farklı tamemen kişisel sosyal fobiden , hayata karışmakdan korktuğum için kaldıramayacağımı düşündüğüm için Zamanında liseyi okuyamadım hayata karşı yabancı hissettim rahmetli babam içine kapanık yetişirdi hiç işe gitmedim üniv hiç gitmedim lise mezunu değilim hiç işe gitmedim hiç arkadaşım olmadı hiç sevgilim olmadı hiç gezmedim tozmadım aktive hobi yapmadım , evime kapandım bilgisayar oynuyorum dış görünüşüme de bakmadım dökülüyor , Sosyal fobim olduğumu anladım artık sorumluluk gerektiren hiç bir şey yapmıyorum saldım hayatı.. sebebini biliyorum ama baş edeceğimi sanmıyorum...

Dünyanın en çok sorumluluk almakdan kaçan adamı derken çok ciddiyim , yani kimse benim gibi 2012 yılından beri kendini bu kadar salmaz ne iş ne sevgili ne gezme tozma hiç bir şey yok kendimi bir de buna alışıtırdım yani yemek ye uyu bilgisayar oyna yat yemek ye bilgisayar oyna 10 yıldır her günüm böyle geçiyor , artık sorumluluk almakdan korkuyorum hayatımı değiştirmek hoş zaten değiştiremiyorum hiç bir şey olmuyor 2 kere denemiştim.. işe girmeye bile acizim artık ben diyabetim çişim geliyor obezitim midem çabuk acıkıyor v. s , artık işe gitmek bile bir sorun haline geldi benim gibi 10 yıldır sürdürmedin ama değil mi ben sonunda canımla ödeceğim bunu durumu ama çünkü ölene dek saldım kendimi işe girmeye bile cesaret edemiyorum zaten kendimle ilgili çok sorunum kusurum var değiştirelemez şeylerde var , Ben işte battı balık yan gider misali denemekdense salıyorum daha kolay oluyor öleceksen tatlılık içinde öl diyorum , hiç kimse bu hale düşmemek için çırpınır ben ise 10 yıldır kendimi buna inandırdım artık düzelmek gelmiyor içimden , Bence hepsi harika özellikle kuzenim benim tam tersim listeyi atayım mı farklarımızı..

Başkası dediğin benim kuzenim amcamın oğlu babalar kardeş , o zengin tabi doğduğunda her şey hazırdı biraz çaba yaptı şimdi hayatın sefasını sürüyor voleyi vurdular iyi kazanıyorlar herşeyleri var varlıklıklar iç dünyasının kötü olduğunu sanmıyorum yakışıklılık desen onda sevgili desen onda ne sıkıntısı olacak gelip bana bir hava atması eksik.. Kendimi sevmiyorum ki nasıl seveyim karakterim çok güçsüz.. ezik gibi kaldım anca yeme içmesini bilirim çok yabancıyım hayata bildiğin gibi değil hiç geliştiremedim kendimi , ben 16 yaşında düştüm bu hale şimdi 26 yaşındayım 10 yıl oldu ve hala sürüyor müdahale etmezsem ölene kadar sürecek ki zaten mücadele veremiyorum 2 kez denedim dediğim gibi daha zayıflama da bile pes ediyorum hasta oluyorum yoksa.. benim hem kendimi hem dış görünüşümü hemde psikolojimi yenmem çok zor , yerimde olan biri çokdan intihar etmişti ben ona bile korkağım varsa yoksa sonuna kadar yemek ye bilgisayar oyna mastürbasyon yap böyle böyle ölene kadar.. zaten 10 yıl vermişim.. kanser olurum kalp krizi felan ileride.. 3ncü yü denemeye korkuyorum bir plan yaptım ama sadık kalamıyorum işe gitmek bile zulüm gibi gelecek 10 yıl kendini çok saldıkdan sonra işkence gibi gelecek sonu iyi olacak belki ama inancım yok özgüvenim.. denemekden istiyorsan yılmayacaksın.. yolun çok başındayım bir çeyrek yaşı geride bırakmışım yaşım 26 artık bir çok şeyin geç olduğunun farkındayım.. benim evlenmem bile atatürkün dünyaya gelmesi o kadar imkansız ne sorumluluk alacak bir karakterimde ne de sevilecek bir yanım var , korkularımla bu hale geldim.. üzülüyorum tabi pişmanlıklar var ama ne yapayım elim mahkum..

Diyelim herşeyi toparladım okul iş sevgili arkadaş sosyallik diyelim başardım , peki bu beynimi piskolojimi nasıl toplayacağım 10 yılın enkazını o da var.. dediğim gibi başkası benim gibi güçlü olmaz kendini öldürürdü, benim artık tahammülüm yok mücadele etmeye.. düştükçe bu çukura zarar versede beni sonunda öldürse de alıştım bırakamıyorum