Kaybede kaybede alıştık😀 Şaka bir yana kaybettiğim şeylerin bana bir şey kazandıracağını düşünürüm hep, bu düşünceye gelmek biraz zor oluyor tabi, ilk etapta insan çok üzülüyor, yıpranıyor ama sonuçta her şerde bir hayır vardır reddedince geliyorsun. Ordan sonra da sabrediyorsun. Ama başta biraz aceleci davranabiliyoruz bazen. Bir de şöyle bir şey var. Kafamda bazen kendimi en kötüsüne hazırlarım. Düşünürüm acaba en kötü ne olabilir? Bununla o şey olmadan önce yüzleşmek insanin tahammülüne yardımcı olabiliyor.
En son söylediğin şey benim bir zamanlar düşündüğüm hissiyatı hatırlattı. Hayat bana en kötüsünü düşün başına kötü bir şey geldiğinde ben en kötüsünü düşünmüştüm diye sevinmeyi öğretti.
Evet en kötüsüne hazırlıklı olunca, diğer olan kucük guzel şeyler bile insanı çok mutlu edebiliyor. Tabi en kötüsüne hazırlıklı olmak demek, kuruntu yapıp surekli kötüyü dusunmek demek değil
Hayatta her zaman kazanmak mümkün değildir. Mutlaka kaybettiğimiz durumlar da olabilir. Kaybetmeye tahammül etmeyi öğrenmek ve kaybettiğimizde içimizde oluşan o his ve duyguyla başa çıkabilmemiz bizim kişisel gelişimimiz için yararlı olacaktır. Bize daha çok getirisi olur bu tarz kabullenişlerin. Çünkü diğer türlü hep yıpranır ve mutsuz oluruz. Kişisel olarak gelişmek için bu tarz olgunluklar şart bence. Kazanmak olduğu gibi kaybetmek de var neticede.
Ayrıca hep kazanayım düşüncesi belki iddialı ve havalı gibi görünse de tamamen aşırı hırs ve egodan kaynaklı tehlikeli bir düşünce tarzıdır. Aşırı hırs uğruna başka insanları kırıp üzme gibi durumlar bile yaşayabilir insan. Hem kendisini yıpratır, hem etrafındakilere zarar verebilir. Bu yüzden evet kazanmayı çok istesek de kaybetmeyi de göze alabilmeliyiz.
Kişilik & Karakter konusunda 14,6b cevap paylaştı.
Hırsına yenilen ve onun esiri olan insanlara hep üzülmüşümdür. Kaybetme konusunda da kabulleniş halinde olan biriyim. Elbette üzülürüm hele ki kaybettiğim şey benim için değerli olan bir kişiyse. Değerli bir insansa yemeden içmeden bile kesilirim ki bu benim için imkansız ötesi bir sevgi göstergesidir 😂 Ama rekabet ortamında kaybetmişim diyelim. O anlık yaşadığım öfkeyi, içimde hallederim. Dışarıya yansıtmak benim için yanlış bir davranış. Elimden geleni yapmış ve kaybetmişsem , ortaya çıkan öfkeyi kimseye gösterme gibi bir bencilliği yapamam. Hırs içte yenilmezse dışarıya çıkarsa benim için büyük bir sorundur. Hoşlanmam insanlara bunu göstermekten.
Var. Kazanmak da kaybetmek de var bu hayatta. Ben kazanmak için elimden geleni yaparım ama sonunda kaybedersem de bunu hazmedebilirim. Evet kazanmak isterim ama olmayınca olmuyor bazı şeyler. Olgunluk gösterip bunu kabullenebilmek gerekir. Ki zaten kaybettiklerimiz de bize bir şeyler katar. Kaybede kaybede kazanmayı öğreniriz. Hiç kimse bir şey kaybetmeden istediği şeyi kazanamaz. Bir şeyleri kazanmak için bir şeyleri feda etmek gerekir. Bunları bilerek hareket edip, kaybedince hırsına yenilmeyen kişiler eninde sonunda kazanmasını öğreneceklerdir.
Kişilik & Karakter konusunda 11,8b cevap paylaştı.
Artık hiç bir şeye tahammülüm yok. Yaşadıklarım, gördüklerim, hissettiklerim tahammül seviyemi tüketti. Bu yüzden artık önceki gibi kazanamayacağımı bildiğim savaşlara girmiyorum. Daha da çok garantici oldum. Artık daha çok sağlam atıyorum adımlarımı. Çünkü artık hiçbir şeye tahammülüm kalmadı.
İnsanız ve yapabileceklerimiz sınırlı. Herşeye ve herkese sahip olamayız. Bunun bilincinde olup, gayretimi de esirgemem. Ama yine de olmuyorsa kabullenirim. Hırçınlaşmak sonucu değiştirmeyecek. Ve bilirim ki çoğu kişinin gerçek yüzü de o hırçınlık halinde ortaya çıkar.
Ben kaybettim terkedildim diye kaybettim diye düşündüm ama ben aslıbda kendimi kazandım şu an hiç bişeye tahammülüm yok onu öldğrğcek derece de bi tahammül edemiyorum mutlu olmasına ama bişey yapamıyorum Buda beni yiyip bitiriyor