Ağır yaralarınız var mı yoksa kapatabildiniz mi?

Şükür kapattık ya fondoten sürer gibi sürdük bir güzel örttük üstesinden gelmeye çalıştık gelemesek de altından geçtik. Güzel savaşlar verdik harabeye viraneye döndük kemiklerimiz kırıldı muhteşem düştük ama kalkmasını da bildik arabeske bağlicam şimdi az kaldı şimdi açıcam bi güllü değmezmiş sanaaa değmezmiş sanaa. Neyse soruya dönelim kapatmak zorundayız kapatamasak da zaman bir şekilde kapattırır biz hiç bişi yapamasak da ölmediğimiz sürece zaman yavaş yavaş iyileştirir yaraları merhem olur geç olur ama olur.

Var annem beyin kanaması geçirdi ben hastanede onun acısı çekerken annemin en yakın arkadaşı hastanede gelip bağırarak senin yüzünden oldu dedi bunu beden yaptığını anlayamadım oysa annemle çok iyiydik o gün bugündür hep düşündüm annem acaba benim hakkımda o insana bir şey mi söyledi diye acımı yasayamadım

Ne öldürüyor, ne süründürüyor. Yaşıyorum ama hala batıyor. Hani bir söz vardı ya; kelimeler cam gibidir. Konuşsan diline batar, sussan canını yakar. Aynen onu yaşıyorum şu sıralar. Yaşadım acımı bitti sandım. Ama bana resmen 'ne bitmesi, daha yeni başlıyoruz' diyor. Neyse bunlara da alışmayı öğreneceğiz ๑

Aklıma Mehmet Rauf'un Eylül kitabında bir sözü geldi.
"Bir gün kendisinin de ölme ihtimalini…Dünyada üç saniyelik bir misafir olduğunu, bu misfirliğin böyle dertli ve acı şeylerle berbat edilmesinin ne kadar yazık ve zahmete değmez sıkıntıları bulunduğunu düşündü…"
Var tabii acılarımız, yaralarımız fakat her yeni güne umutla bakmaktan başka da çaremiz yok. :))

Ağır yaralarım var hala atlamadım diyebilirim kendime zarar verecek kadar ağır yara aldım yüreğimden neyse onu unuttum gitti yara ara sıra kanar da yaralarımın üstüne yara alıyorum işte o dayanılmaz acı veriyor...

Ağır yaralarımı kapattigimi sanıyordum yanılmışım geçen sene bu zamanlardi🤗

Yok. Kapattım ben hepsini. Zaten pek ağır değillerdi.

Kapanmıyor sadece hafifliyor. Bazen bir an, bir söyleyiş hatırlatıyor.