Acı bana olgunluk kazandırır, beni öldürmez belki ama, öldürmeyen acı beni güçlendirir ve acı bana beraberinde değer katar bunu iyi bilirim, çünkü en büyük acı, kendi kendimize çektirdiğimiz acıdır. Hayatta yalnız olan insanların bu dünyadan kopuk olduklarını düşünme. Çok acı çeken insan, çok yaşamış demektir bunu unutma, dostunun üzüntüsüne acı duyabilirsin. Bu kolaydır; ama asıl olan ise dostunun başarısına sempati duyabilmek, sağlam bir karakter gerektirir. Bilirsin, noktayı koymak ne kadar zor olsa da, tamamlanmış cümleler eksik kalmışlara göre daha az acı verir. Acı çekmedikçe yaşadıklarımızdan ders çıkarabilmemiz pek te mümkün değil. Çünkü bir şeyleri feda etmedikçe, bir şeyler kazanamayız, fedakarlık yoksa zafer de olmaz. Acı bazen eşiğin ucuna getirir insanı, hayatın yüzüne bakmak gelmez içten. Bağırabildiğin kadar bağırsan geçecektir de taa şurada düğümlenir. Ben diyip susar, o diyip aglarken bulursun kendini. Unutmak istememek hüzün verir. Yalnız o geçmez acıdan. Anılar, şarkılar, filmler hepsinin ucu acıya dokunur. Sevdiğinin sözleri yara olur dokunur. Gece uyutmaz ömrümden çalar dokunur. Saygılarımla...
Acı insanı büyütür kocaman bir insan yapar. Küçük bir çocuğa sürekli acı yaşatırlarsa o çocuk çocuk olmaktan çıkar Olgun bir birey olur çabuk olgunlaşır. Bence herkes olduğu yaşı layıkıyla yaşayabilmeli ama maalesef her zaman bu mümkün olmuyor. Acı insana tecrübe kazandırır her ne kadar bazı şeyleri yaşamak istemesek de bazı olayların önüne geçemiyoruz ve erken olgunlaşmak durumunda kalıyoruz. Acı insana olaylara bakış açısında geniş bir açı kazandırır, yaşadığı şeylerin kıymetini daha iyi bilme anlama imkanı kazandırır ama kimisi de kafasının dikine giderek kıymet bilmezliğe devam eder.
Acı, insanı olgunlaştırır. Hayata, insanlara, olaylara bakış açını değiştirir. Tecrübe, ders niteliğindedir. Acı, insana tahmin edemeyeceğimiz kadar çok şey kazandırır. Sandığımız kadar berbat bir duygu değil. Sevincin yanı sıra bazen acı da çekmek gerek...
Acı insana ne kazandırırdan ziyade, acının karşısında nasıl durulduğu önemlidir. Bir çocuk gibi ağlanıp, dertleniliyorsa hiç bir şey kazandırmaz. Lakin acılar karşısında dimdik ayakta duyulabiliyorsa, acı insana farklı bir bakış açısı kazandırır. Göremediklerinizi görür, duyamadıklarınızı duyar, hissedemediklerinizi hissederseniz. Acı, ne kadar da sizden bir şey götürse de yaşamınıza bir anlam katar. Ancak bu anlam, yalnızca görebilene kendini sunar..
Acı insana duygusuzluğu kazandırır en çok. Doğamızda alışmak var. Alışırız, sonraları verdiğimiz tepkiler değişir. Soğuklaşırsın, şüphe edersin, sorgularsın.
Olgunluk kazandırır baş etmeyi öğrenir kişi o acıyla aynı acıyla ikinci kez baş etmesi gerektiğinde daha soğukkanlı kendinden emin bir şekilde hareket eder. Çünkü artık o acıyla nasıl savaşacağını bilir taktikleri vardır birazda hissizleşmiştir eskisi kadar acı vermiyordur eskisi kadar o acı sert bir şekilde düşürmüyordur o insanı altından kalkabileceğine inancı vardır ki öyle olur. Sonuçta insan herşeyin gelip geçici olduğunu anlıyor zamanla buda gelir buda geçer diyor hiçbir şey kalıcı değil nede olsa.
Acı, insana tecrübe kazandırır. Kişinin yaptığı yanlışlardan ders çıkarmasını sağlar. İnsanı olgunlaştırır. Böylece kişi, geri kalan hayatında atacağı her adımda yere daha sağlam basar. Hedeflerine daha emin adımlarla ilerler. Yani bir acı öldürmüyorsa güçlendirir. Acı duymak kötü bir duygu gibi görünebilir ancak insana kattığı şeyleri düşününce aslında o kadar da kötü bir duygu olmadığını görebiliyoruz. Her şerde bir hayır var derler ya. Bu çok doğru işte. Acı ve bize kattıkları bunun en net örneği...
sana şöyle söyliyim acı ne kazandırır biliyomusun? çocuk yaşlarda dışarıda bi kelebek kozası bulmuştum aldım eve getirdim dışarıda üşümesin ölmesin diye kışı dışarıda geçirmesin istedim. yaza kelebek olur uçar diye. aksine evde koza karardı kurudu ve öldü. meğer kelebek olması için sonbaharın yağmuru kışın karı ilkbaharın nemini yazın güneşini alması yani o çetin koşulları yaşaması gerekiyomuş. insanda öyle olgunlaşması için acı çekmesi gerekiyo
Şimdi , ölüm acısıyla, tabiki kalanların kıymetini değerini daha iyi idrak ediyorsun, lakin, kazık acısıysa sende en az onun kadar acımasız oluyor sun...
gerçekten depresyon geçirmiş biri olarak söylüyorum ki o zamanlar çok bilgisizmişim ve kırılgan olduğumu anladım bazenleri sadece o kötü günleri evet yaşamalıydım diyorum yoksa şu an bu kadar dirençli olamazdım ve bocalardım
Acı hissi filan değilde Sana şöyle bir örnek vereyim; yeni doğan bir bebeğin sevgi, ilgi göreceği ilk kişi anne ve babasıdır değil mi? belli bir yaşa kadar. bir oda düşün içinde anne ve baba tarafın var ve ortada sen varsın ama kimse sen konuşmadıkça seninle konuşmuyor umursamıyor göz teması bile kurmuyor (sen hiç kötü bir insan olmadığın halde) sevgi ve ilgi göstermiyor ve bu durum tüm hayatın boyunca devam ediyor ne hissederdin?
Çektikte ne oldu yine ayaktayız ölmedik gitti. Ne düzgün bir iş ne eş ne ev ne araba ne huzur böyle hayata sokayım daha neyin acısını çekmeyelim iki yüzlü dostların mı yoksa sana menfaatlerle yaklaşan insanlarla mı anlam çıkaramıyorum bıraksınlar elimi yakamı mezarın dibinde bile insanlar yapışacak gibi yakama sanki bu dünyada yasamaktan daha acı verici bir duygu yoktur bence..
Aşk İlişkileri 
Kadın Emeği 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Cinsel Yaşam 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
YKS2026 
Diğer 
