Bu isteğime "bazen" çok az kalır. Günümün üçte biri bu hissiyatla geçiyor. Tabii bu şu şartlarda bunu yapmak pek mümkün olmadığı için ortalıktan kaybolmayı odama çekilmekte buluyorum. İnsanların birçoğu nankör ve bencil. Ve bu tip insanların sayısı çok fazla olduğu için, düzgün karakterlisine denk gelmek de kolay olmuyor maalesef. Bu yüzden çevremdeki insan sayısını çok sınırlı tutarım ben. Beni strese sokacak, bana yanlış yapacak insanları farkettiğim an uzaklaşırım onlardan. Ne kadar az, o kadar iyi...
Ortadan kaybolmak istediğim anlarım oldu tabi.. Mesela arabayla giderken, düşük tonda bir şarkı çalıyor.. Sözleri tam o anki ruh halime göre.. Diyorum ki kendi kendime; nereye gideceğini bilmeden, sadece yolu takip ederek git gidebildiğin yere kadar..
Telefonları kapat, kimse ulaşamasın.. Sadece şarkının sesi biraz daha aç.. Nerede sabah, orada akşam..
Sonra ardındakileri düşünüp vazçgeçiyor insan.. :)
Son dönemler sıkça hissettiğim duygu diyebilirim. Kimsenin bilmediği, hatta benim bile bilmediğim bir yerde kaybolmak isterdim. Kaybolup kendi yolumu bulmak isterdim. İnsanlardan, teknolojiden ve kalabalık bir yerde günlerce yaşayabilirim. Sanırım bu durum bana terapi gibi gelecektir.
🤣 bazen bende gitmek istiyorum. hatta gitmenin de daha ötesinde bir şey istiyorum. komaya gireyim ama ölmeyeyim. şöyle bir kaç ay yatayım. sonra taburcu olayım hayatıma kaldığım yerden devam edeyim. maaşım yatsın. devletten kesilmesin. işyerim beni işten çıkartamasın. ayıldığımda işe pat diye devam edeyim.
Gelmiyor değil. İnsan şehrin gürültüsünden, kalabalığından uzaklaşıp çekip gitmek istemiyor bir yerlere. Şartlar el vermese de düşüncesi bile güzel bence.
Gelmez olur mu hatta bu aralar çok fazla psikolojim iyi değil böyle bi yoğun bakımda yatsam beni böyle herkes bi arasa ya da direkt kaybolayım çok isterim