Dert dinlemek istemeyişim beni vicdansız biri mi yapar?

Çoğu tanıdığım -hatta çoğu az kalır neredeyse hepsi- başlarına en ufak bir şey gelse ağlama duvarı olarak beni seçiyor. Anlattıkları şeyler de genelde aşk meşk ve dünyanın sonuymuş gibi davranıyorlar. Ağır sayılabilecek şeyleri elbette ki dinlerim ama bunlar cidden sıkıyor. Şu an yaptığım işin psikolojiyle ilgisi olmasındandır diye düşünüyordum ama artık dert dinleme makinesi olarak kullanmaya çalıştıklarını düşünüyorum. Ki hepsinden de nankörlük görmüştüm. Bir tanesi en son yaptığı şeyden sonra yine danışmak için yazdı bugün. Ben de tersleyince birden “Sen eskiden böyle değildin. Çok iyi kızdın.” gibi şeyler dedi. Zaten şehir değişikliği ve bazı şeyleri fark edişim sebebiyle çoğusuyla iletişimi kopardım ama hepsini de engellemeye üşeniyorum o ayrı. Son olarak buraya kadar okuyan varsa thx, sizce yanlış düşündüğüm bir nokta olabilir mi?
Dert dinlemek istemeyişim beni vicdansız biri mi yapar?
Cevapla