Yalnızlığı bir koruma kalkanı olarak kullanıyorum, sizce hata mı ediyorum?

21 yaşındayım hiç arkadaşım yakın çevrem yok. Çünkü insanlardan uzak duruyorum, konuşmuyorum hiç kimseyle gerekmedikçe, kendi kendime de mutluyum. Yalnızlığı bir koruma kalkanı olarak kullanıyorum, hiç kimseye güvenmiyorum, haberlerde ya da başka yerlerde neler neler duyuyoruz ben de böyle kendimi koruduğumu düşünüyorum. Canım da sıkılmıyor yalnızlığı benimsedim. Zaten insanarla oturunca konuşacak bir sey bulamıyorum, kendimi asla anlatmam kimseye de soru sormam. Annem, çevrem sürekli laf çarpıtıyor yapayalnızsın hiç kimsen yok diye. İnsanlardan zarardan başka ne görüyorruz ki? Arkadaşım olsa zor zamanımda çağırsam yanımda olacak mı sanki? İyi gün dostlarını da ben istemem
Yalnızlığı bir koruma kalkanı olarak kullanıyorum, sizce hata mı ediyorum?
Cevapla