Berbat hissediyorum. Kırılmış ve yapayalnız. Ağlamak da istiyorum hatta. Ne yapacağım?

Kötü olmayan hiçbir insan, acı çekmeyi haketmez. Hatta insanlar kötü olarak dogmazlar, çektikleri acılar, bazı olumsuz hayat koşulları onları o hale getirir. Ama hiçbir insan acı çekmeden hayatta başarılı da olmaz, acı çekmeyen insan olgun değildir, kendini bilemez ve bulamaz da. Etrafımızda üzgün ve depresif insanlara baktığımızda, muhakkak onlarda alınacak bazı dersler görürüz. Ama tek derdi gezip tozmak olan birisinden ne derece fayda sağlanabilir? Acı çeken insan daha merhametli olur, kendisinin gibi başka canlıların da acı çektiğini bilir çünkü. Acı cekmeyen insan daha umarsız, daha "kör" bakar dünyaya. Bu yüzden bazı yaşadıklarımı iyi ki yaşamışım dediğim bile oluyor.

Doğru insan konusu ise daha başka, hayatta tecrübesiz olan insanlar bilmeden sever, hayatta tecrubesi olup da karşındaki kişiyi kendisinin aynası gibi görmek isteyen insan ise daha yalnızdır. Bu hep böyle oldu, daha çok yalnızlaşmiş, daha çok düşünen insanlar genelde yalnızdır. Çünkü kendileri gibi birilerini bulmak zordur. Hele ki sosyal hayatta okulda, tiyatroda, bu çok çok zor bir şey bence.

Psikiyatrist büyük ihtimalle seninle konuşup, sonra da ilaç yazacak. Tabii bu ilaçlar senin beynini uyuşturdukça sen mutluyum sanacaksin, nasıl olsa bilmemek, hissetmemek mutluluktur. Ama daha sonra o ilaçları bıraktığında her şey yeniden başlayacak. Sana uyu demişler, uyandığında her şey yeniden başlayacak. Yalnızlıktan kaçarak onu cozemezsin.

Videoyu izledim ve teşekkür ederim, videodaki adamın sanırım kitapları da varmış. Bu sıralar fazlaca kitap okuyorum ve elimdekiler bittikten sonra alıp okuyabilirim. Çünkü düşüncelerimiz onunla benzer ve onun konuşmasındaki vakurluğa bakarsak, dediklerini uygulayan birisi olarak görebiliriz. Binevi bir rol model gibi. Emin ol daha fazla videosunu da izlerim, tekrardan teşekkürler :)

En iyi görüş sectigin için teşekkürler