Hz. Ali'nin bir sözü var; her sırtını sıvazlayanı dost sanma, belki de bıçaklayacak yer arıyordur diye.. O kadar yaşadım ki bunu.. Sırtımı dayadığım tek kişi ailemdir.. Daha güvenli, daha huzurlu başka birine veya birilerine ihtiyacım yok.
Ailem var. Zaten bu hayatta tereddüt etmeden güvenebileceğim bi onlar var hayatımda. İnsanlar çiğ süt emmiş kolay kolay güvenmem kimseye. Ailem dışında da iki arkadaşım var. Birisi çok kısa sürede bana güven verdi. Bunu nasıl yaptı onu hiç bilmiyorum 😅
Sırtımı yaşayacağım ailem, dostlarım olsa da kimseye yaslanmayı düşünmem ne olursa olsun tek başıma her şeyin üstesinden gelmem gerektiğine inanarak yetiştirdim kendimi.
Bu hayatta genel olarak annem kardeşim eşim ve cocukalrim ama sırtımı yaslayacağım annem var bir tek o bana destek oluyor kardeş de eşte çocukların bile bir yerden sonra bırakıyorlar insanı
İlk önce ailem sonra ailem olan dostlarım. Ne zaman desteğe, motiveye, umuda ihtiyacım olsa ağzımdan tek bir kelime çıkmasına gerek kalmadan yanımda olurlar.
Nasılki bu dünyaya gelirken tek gelip giderken tek gidiyoruz Allahtan başkasına güvenmeyip kimseye ihtiyaç duymam varlığımın değerini bilmeyeni yokluğumla imtihan ederim ve ağaca yaslanma çürür insana yaslanma ölür insan bunu bilip sadece kendisine ve Allaha güvenmeli gerisi fasa fiso