Merhaba, Aslında en sevmediğim şey depresyon ve onunla ilgili olan her şey.
Bazen kendim bile deprasyona girdiğim zaman kimsenin enerjisini boşuna sömürmeyim diye belli etmemeye çalışırım.
Sevdiğim biri depresyona girdiğini hissedip benden yardım isterse tabii ki onun yanında olup yardımcı olmaya çalışırım, ama bana bir şey söylemiyorsa açıkcası pek karışıp müdahale etmek istemem.
Çünkü ben olsam ben de bana müdahale edilmesinden hoşlanmam.
Zaten şahsen aşırı pozitif ve eğlenceli biri olduğum için benim yanımda olan biri depresyon ruhunda fazla kalamaz. O yüzden bana doğrudan söylemedikçe ben kimsenin depresyonda olduğunu anlamıyorum.
Tabi ki elimden geleni yaparım onun için. Çünkü depresyonda gerçekten tehlikeli ve zorlu bir süreç. Birkaç arkadaşımda aynı şeyleri yaşamıştı. Arkadaşlık ve dostluk zor günlerde de birbirine sırtını yaslamak demektir.
Yaşadığı olumlu ve olumsuz her şeyi göreceği bir konuşma yaparım. Gerçekleri duymak onda bir aydınlanma yaşatacaktır zaten. Sonra da güzel bir motivasyon konuşması yapar kendine gelmesini sağlarım.
"Onu neler mutlu eder?" Bu sorunun cevabına göre hareket ederim. Mutlu olacağı şeyler yaparak iyi hissetmesini sağlarım. Elimden daha da fazlası gelmez.
Çok basit psikiyatri şu bu hikaye hayatında seni üzenleri çıkar seni sevenlere bak be hayat senin kimseyi ilgilendirmez bunu bil derim zaten depresyon biter
Tır dolusu abur cubur al gratise falan götür girsin sana bi 6-7 bin götür lüks mağazalara kılık kıyafet alsın bırak. Sonra zaten çıkar depresyondan eminim 🥲