Selamlar.. Hangi konuda kayba uğradığıma bağlı kesinlikle.. Eğer ben bile isteye vazgeçmişsem asla üzüntü duymam bu benim yapımda yok.. Fakat çok değer verdiğim biri varsa ve onu kaybetmişsem tabi ki üzülürüm.. İşin aslı insan alışıyor kaybetmeye de kazanmaya da. Hayat bu.. Tekdüze geçmiyor asla.. Keyifli geceler..
Kaybettiğim şeyin bendeki değeri ile alakalı bir durum bu. Bu bir insansa hiçbir hatam olmadan onu kaybettiysem açıkçası bu benim için kayıp olmaz, aksine ondaki gerçek değerimi görmüş olurum.
Değeri çok yüksek bir şeyi kaybedip haksızlığa uğradıysam ki yakın zamanda böyle bir şeyi kaybettim ( geçici olarak), üzülürüm tabi ki ve üzüldüm de insanım sonuçta, emeklerimiz var, planlarımız var. Ama sonuçta bazı şeyler kader planında oluyor. Her şerde bir hayr oluyor. Bu durumu takıntı haline getirmemek lazım.
Onun dışında hayatımda gelip-geçici olan nesne ve kişilerin hayatımdan çıkışı pek te umrumda olmaz.
Ancak ailemi kaybedersem bu benim için gerçek bir yıkım olur. re-state://background_color_rgba (0, 0, 0, 0), font_color_rgb (77, 77, 77), justifyLeft
İnsanlar açısından kaybetmek istemediğim kimseyi kaybetmem, kaybettiklerim bilinçlidir. Uğraşırım çabalarım baktım olmuyor inceldiği yerden değil en sağlam yerinden koparırım ki geri dönüşü olmasın. Kaybettiğim için üzülmem yani. Ölüm ayrı ama, ölüm yüzünden kaybettiğim herkesin acısı dün gibi. Kapıya vidayla monte edilmiş makaraya bakıp kaç saat ağlayabilir ki bi insan? Ben küçükken kapı koluna boyum ermiyor diye koymuş ama çok uzun boylu bi kız olduğumu göremedi mesela... neyse işte ölüm kaybı hariç hiçbir şey üzmüyor beni artık, gidenin yolu açık ve ferah olsun ki geri dönmesin
Neden kaybettim ve neyi kaybettim? Bu ikisine odaklı olurum. Ben herşeyi vermişsem ve hatam yoksa, giden şey ya da kişi için uğurlar ola der geçerim. Ancak suçlu bensem ve o şey ya da kişi benim için önemli ise, çaba göstermekten asla gocunmam. Değer bilirim vefasız değilim. Bazen verdiğin değer çok havada kalıyor ve çabalar nafile. O zaman o kişi herşeyin de olsa hiçbir şeyin oluverir. Tırnağını bile kıpırdatmak istemezsin. Bu çok normal.
Sadece bir kişi için üzüldüm, üzülüyorum. Onun dışında kaybettiklerime zaten ben yol vermisimdir. Bana yanlış yapmıştır ve o beni kaybetmiştir. Beni kaybeden üzülür, ben umursamam...
Kaybettiğim şeylerin/kişilerin peşinden ah vah edecek kadar boş zamanım yok. Böyle şeylere canımı sıkamam. Kaybetmem gerekiyormuş kaybetmişim. Üzülmem. Ayrıca şurası tartışılır, kim kimi kaybediyor 😃
Kaybettiğim şeye bağlı. Eskiden bir insanı kaybettiğimde bunu atlatmak benim için çok zordu; günlerce ağlar, haftalarca hatta aylarca düşünür nedenlerini sorgulardım, kendime çok yüklenirdim. Sanki bana yapılan haksızlık yetmezmiş gibi kendi kendimi bir de ben deşerdim bir şekilde suçlayarak. Şimdi bir şekilde iletişimim sonlandıysa 3 gün düşünmüyorum kimseyi. İş kaybettiysem bu bir süre gerer beni ama sonra ona da “hayırlısı olmuştur muhakkak” diyorum.
Kolay kaybetmem gerçekten kafaya koyduysam mutlak suretle alırım. Ama olmuyorsa olmuyordur bir burukluk olur tabi yinede ama genelde istediğimi hep elde ederim.
Ben kaybetmem, kaybedilirim. Bu klasik bir laftır ama doğrudur benim için. Çünkü elimden gelen her şeyi yaparım, vicdanım rahattır. Yaptıklarımın kıymetini bilmeyen sonucunda beni kaybeder. Ben çok kişi bulurum da beni kaybeden ben gibisini asla bulamaz.
Merhaba, Sevdiğim, değer verdiğim kişileri kaybetmemek için çok uğraşır, çok çaba veririm. Lakin bazen ne olursa olsun; kaybetmek, geri kazanmaya çalışmamak gerekiyor. Ben elimden geleni yaparım, gitmek istiyorsa o noktada içim rahat eder. Çünkü ben elimdekilerin kıymetini bilen, kaybetmek için bir hata yapmayan biriyim. Eğer kaybetmişsem o beni o raddeye getirmiştir.
Kaybetmeden önce elimden gelen herşeyi yaparım. Eğer bu bir insan ise üzüleceğimi sanmıyorum, çabama rağmen olmadıysa hayatımda var olmaması gerekiyordur. Bir durum ise de mümkün olduğunca şansımı zorlarım, kaybedersem üzülürüm elbet ama uzun sürmez. Başka bir yol çizerim kendime.
üzülmem. dönüp arkama bile bakmam. eskiden günlerce düşünür, kendime dert edinir, zamanımı harcardım. düşündüm de benim zamanım, gözyaşım daha değerli. bencil, umursamaz biri olmayı tercih ettim. çok mutluyum. tavsiye ederim.
Kaybettiklerim maddiyatla alinabilen bir şeyse çok üzülmem. Ama kaybettiğim bir arkadaş yahut duygusal bağ beslediğim biriyse gerçekten üzülürüm. Ama bu üzüntünün elbet bir gün azalacağını bildiğimden kaybettiğimi kazanmak için çaba harcamam.
Kaybettiklerinin ardından üzülmek sadece pişman olmanı ve geçmişe bağımlı yaşamani sağlar. Önemli olan önüne bakıp bir daha aynı hataları yapmayı ve gelecekteki hayatında bulunan şeyleri kaybetmeyi önlemektir.
Ne kaybettiğime bağlı, sonucta biseyler elde etmek için emek harcıyoruz zaman veriyoruz uuzn sürede elde edilen hicbirseyi arkasında bırakmak istemez insan, çaba gösterir diye dusunuorum
bu kaybettiğin şeyin ne denli olduğuna bağlıdır. benim için kaybettiğim şeyin değerinin gerçekten paha biçilmez bir şey olması gerekir ki ona üzülebileyim. başka türlü her gün bir şeyleri ve birilerini kaybediyoruz.
Üzülürüm evet ama nasıl kaybettiğime bağlı benden kaynaklı bişeyden kaybettiysem üzülürüm ve çabalarım ama karşı taraftan kaynaklıysa ne yapar eder yine bir şekilde yankınlaşır onu ben terkederim ki içimde kalmasın sevgili