İnsan neden akıllanmaz hala bir şeylerin iyi olacağını umut eder?

Olmuyorsa olmayacaktır.
Bu ilk bitiş bunun habercisidir aslında.
Ama insanlar isterler, çok isterler bazen..
O kadar isterler ki kendilerini bile inandırmak isterler olacağına.
Kabullenmek çok daha zor gelir umut etmekten.
Her defasında biraz daha çarparlar kafaları üzerine hemde.
Her yeni umut yeni bir düşüş aslında.
Ruhumuza ve kalbimize yaptığımız bir eziyet adeta.
Olmayacak hayallerin peşinde koşmak bana göre değil.
Umudun ışığını görmediğim yerde duramıyorum ben.
Ne sabrım var nede gücüm buna.
Yorgunum zaten çokça yorgunum.
Duygularım olan yerde bile somutluk bekliyorum.
Daha olabilitesi yuksek şeyler olsun istiyorum hayallerim bile.
Ayaklarım toprağa değsin istiyorum, uçmak yerine.
Böylece çakılmaktan da kurtulmuş olacağım biliyorum çünkü.