Düşünceleri duyguları kelimeye dökememek?

Başlarda sırf bundandır; kendimi tam bir beyin özürlü, çük kafalı, moron herifin teki, iki basit kelimeyi yanyana getiremeyen beceriksiz ve gelecek vaat etmeyen biri olarak düşünüyordum.. Hatta ve hatta pipisiz olduğuma da yavaştan inanmaya başlamıştım. Ağzını açınca kelimeleri dışarı çıkamayan, tıkalı kalan asalak başka bir insan olamazdı dünya üzerinde çünkü.

Daha sonra boynu bükülmüş bir halde köşeme çekilirken fark ettim ki, l*n ben kimseyle konuşmuyordum! Tamam, belki bu tutumum diğer komik g't dilimleri gibi basit konuşmamak üzerine dayalıydı, ama bu beni gerileten bir davranış oluyordu konuşma akışkanlığımda.

Bir diğer etken ise benim için kat kat daha önemlidir. Çünkü asıl mesele, asıl problemim bunun üzerine kuruludur benim. Seninkisi nasıldır bilemem. Ben kendi üzerimden konuşacağım.

İnsan bazen farkında olmadan kendi kendisine engel olup, ket vurabiliyor. Duygularını ifade ederken kusursuzu yakalamak zorunda değilsin. Bu istek senin zamanını çalacaktır, seni durduracak, etkinliğini düşürecektir. Biliyorum, içindeki onca yığınla tarifsiz duyguyu kelimelerle dile getiremiyorsun. Kelimeler düşündüklerinin ve duygularının yanında zayıf kalıyor, fakat zaten hiçbir zaman tamamen tam karşılığı olmayacak kelimeler içindeki dünyanın.

Mükemmel konuşma arzunu bir kenara bırakıp, önce basitten başlaman gerek konuşmaya. Sen bunu becerirken, zaten gönlün bu basmakalıp konuşmaya razı olmayacak, araya ufaktan kelimeler serpiştirmek isteyecektir. Böylece cümlen sen kasmadan zenginleşecek, tekdüze bir söylemden uzakta kalacaktır.

Sana verebileceğim tek tavsiye, mucizevi bir şekilde konuşma isteğini hiçbir zaman yakalayamayacağını söylemek olacaktır. Çünkü sen her zaman "daha iyisini yapabilirdim" düşüncesinde olacaksın. Benim şu an geriye dönüp baktığımda hiçbir yazımı beğenmeyişim gibi.

Karşındakini sanki insan değilmiş gibi görmek nihayetinde oluşan berbat durum. Karşındaki bu bir kişide olur bin kişide önemli değil, rezil olma hissi ve korku karışıyor ve kolaya kaçıyor susmayı tercih ediyorsun sanki en ufak hata hayatına mal olacakmış gibi hissediyorsun. Çözümü ise karşındaki kişiyi değersizleştirmek, mümkünse o an ona bakarken bile onu görmemek, yok etmek, kendi kendine konuşuyormuş gibi yapmak.