Düşünmeyi unutmak sizi mutlu eder miydi?

Çok ince bir soru sormuşsun yine yani hayran kaldım. Öncelikle tebrikler. Düşünmeyi unutmam beni mutlu eder mi?


Aslında bende bunu çoğu zaman düşünüyorum. Ve aslında sürece baktığımda iki şey yapıyorum.


Bunlardan birincisi düşünmeyi erteliyorum. Ve sadece canımdan aklımdan ne geçiyorsa yapıyorum.
Yani bazen rastgele yaşamayı seçiyorum ve sonuç ortada tembel sıradanlaşmaya başlayan bir adam sureti çıkıyor ortaya.


Bunlardan ikinci ise düşünüyorum. Baya baya oturtup düşünüyorum. Yani hatta o denli düşünüyorum ki yeryüzünde herkes için zaman kaybetmeden yaşamanın en radikal savunucusu en robotik yönetimin tasavvurcu oluveriyorum. Boşa yaşayan insanlardan ve hatta ilk önce kendimden nefret ediyorum. Ve ilk is benim diyip başlıyorum en mükemmelde yaşamaya çalışmaya. Diyetim sporum sosyal hayatim elbiselerim masamdaki kalemin konumu..


Sağlıklı olan rastgelelikle doğru tercihleri seçip en ucuz alternatif maliyetlere katlanmak aslında ama bu da can sıkıcı bir rutini ifade ediyor.


Ve en bana göre olan ise sanırım "Türklerden en iyi asker olur" dan hareketle yine bir asker olan Napoleon Bonaparte in şu sözü ifade ediyor “Düşünmek için zaman ayırın, ama harekete geçme zamanı geldiğinde, düşünmeyi bırakın ve mücadeleye dalın.”


Bu guzel soruyu sorduğun için teşekkürler. Ve galiba bu sitede yine ender ciddi olduğum zamanlardan.. :)

Kesinlikle evet ve cehalet mutluluktur. Nedenine gelirsek her güzel şeyin bir yan etkisi de vardır. Mutluluğun bile. Ateşin icadı bizim zekamızı geliştirdi ve en çok düşünebilen ve en zeki hayvan türü haline geldik. Sosyal evrimin temelleri de atıldı. Peki düşünmemek neden mutlu etsin?

Yin yang felsefesi olacak ama ışık güzel ve karanlık kötü (ya da yan etki) olarak ele alırsak bir odada bulunduğumuz zaman ışığı açarız. Arkamızda da gölge belirir. Arkada 2. bir ışık olursa iki ışığın gölgeleri de belirir. Futbolcuların birden fazla gölgesi olması gibi. Işık, ışık hızında yayıldığı gibi karanlık da ışık hızında çöker. Ne kadar aydınlıkta olursak olalım, karanlık çökmek için daima pusuda bekler. Murphy kanununda da olduğu gibi "Bir şeyin ters gitme ihtimali varsa, gider."

Düşünmenin mutsuzluğu da getirmesi aslında olması gereken bir şey. Her ütopyanın aynı zamanda bir distopya olmasıyla da ilgilidir bu. Ödül merkezimiz hedefler belirleyip o hedeflere ulaşınca bizim mutlu olmamızı sağlayan bir bölgedir ve beynimizde yer alır. Hep daha ileriyi ister. Topluma faydalı olmamızı sağlar. Narkotiklerin yasak olmasının en büyük nedeni, bu ödül merkezini kullanışsız hale getirmesi ve topluma faydasız biri haline sokmasıdır. Çünkü narkotikler ödül merkezinin veremeyeceği kadar mutluluk sağlar ve o bölgeyi saf dışı bırakır. Ütopyalar da bunun gibidir. Ütopik bir ortam kısa vadede ütopiktir ama uzun vadede mutlak distopiktir. Hedeflere devamlı ve kolayca ulaşmak, problemlerin olmaması, her şeyin dört dörtlük gitmesi kişiyi mutsuzluğa sürükler. Çünkü mutluluğun bir önemi kalmaz. Negatif hisler mutluluğun kıymetini arttırır. Bir şeyin kıymeti, en iyi onun yoksunluğunda farkedilir.

Düşünmeyi bırakmak alkolizm gibi patolojik durumlarda olağandır. Fizyolojik etkilerini yoksaysak bile kişi problemlerden kaçar ve problemler çözülmez. Bu problemlerin birikerek daha ağır bir şekilde geri dönmesi demektir. Hayat devam ettikçe mutluluk nasıl geliyorsa sıkıntılar da gelecek. Zaman ilerledikçe bunlar kaçınılmazdır ve zaman kimse için durmaz. Cehalet mutluluk olsa da bilgisizliğin körlüğünü getirir. Bilgi her zaman güç olduğu için cehaletin getireceği mutluluk kişiyi zayıf düşürür. Zayıf düşürmesiyle beraber basitleştirir. Cehaletten uzaklaşmak sıkıntı getirse bile bu sıkıntıların çözülmesi ve bilginin kendisi kişiyi güçlendirir, ödül merkezinin uyarılması için pek çok fırsatlar sunar. Bu açıdan bakarsak cehaletin verdiği mutluluk uyuşturucu kullanmak kadar kötüdür, kişiyi zayıflatır ve asla güçlendirmez. Yani düşünmeyi unutmanın getireceği mutluluğun hiçbir artısı yoktur diye düşünüyorum.

Beyni varoluş sebebi dışında bir harekete zorlayayamayız. Bilgi seviyesi ne seviyede olursa olsun her birey kapasitesi ölçüsünde düşünür, düşünmek zorundadır da. Peki mutluluk seviyesi düşünmeyle nasıl bir etkileşim içerisinde? Bana göre burada farkı düşündükçe sorunları farkediyor olmak ve bunlar için çözüm arayışında kendini vicdani sorumlulukla sıkıntıya sormakla alakalı.

Toplum normlarının dışına çıkacak kadar kişiliğinin farkına varamamış insanların, sorunlar hakkında vicdanen sıkıntı hissetmiyor oluşları onları umursamaz yaptığından görece mutlu oldukları düşünülebilinir. Oysa bir sorun hakkın da kafa yorup ona çözüm arayışın da olan biri bu sıkıntı için kendini yorduğundan geriye dönüp baktığında mutlu hissettiği anların azlığından yakınır. Doğru insanlarla karşılaşıp uygun çözümler varedebildiği anda ise yaratacağı mutluluk seviyesi cehalet sarhoşluğuyla umursamazlıkla bezeli kahkahalar atanların asla ulaşamayacağı bir noktadadır.

Bu nedenle düşünmemekle kastedilen umursamazlık durumu insanı bencilce bir sahtelikte iyi hissettirir. Etrafımıza baktığımızda gerçek mutlulukları bir zamanlar bunların sıkıntısını omuzlamışların varettiği görülür.

En basitinden şöyle düşünmek lazım; birtakım hatalar yapmak, kaçınılmaz bir durum. Evet, çoğu durumda düşünceleri engellemek mutluluk getirir insana ki soru işaretleri üretmez zihin, özlem duymaz geçmişe, hatırlayamaz eskileri veya analiz edemez çevresindeki olumsuz olguları.
Fakat o detayların sonuçlarından kaçabilmek nasıl mümkün olacak? Somut, birebir yaşantıyı etkileyen o sonuçların etkilerini zayıflatmak, hatta çoğu zaman o etkilerden kurtulmak, düşünmek ile mümkün. Kafaya takmıyorum diye nitelik özlü o final olgularının getirilerinden kaçamayız ne yazık ki.
Bir yere kadar doğru, fakat uzun vadede zararlı özetle.