Problemleri genelde konuşarak çözme taraftarıyımdır. Bunun her zaman daha etkili olduğuna inanıyorum. Bu genelde hep daha etkili bir yöntemdir ama bazı durumlarda ise kelimelerin anlatamadığı hisleri susarak çok daha net ve güzel yansıtabiliriz. Olaylar öyle bir noktaya gelir veya artık karşımızdaki kişiye bir şeyler anlatmanın anlamsız ve değersiz olduğunu hissettiğimiz anda susmak, o kişiye en güzel cevap olabiliyor. Uzunca cümlelerle anlatamayacağımız şeyleri, tek bir hareket ile anlatabilmek böyle bir şey işte. Bu yüzden, susmanın korkaklık olmadığını düşünüyorum. Hatta çoğu zaman çok şiddetli ve anlamlı bir haykırıştır.
Neye sustuğumuz göre degisir bunun cevabı. Hak adalet karşısında susuyorsam ve susmamız başkalarına zarar veriyorsa evet korkaklıktır. Cünku "Haksızlık karşısında susan dilsiz şeytandır. " Ancak susmamız daha hayırlıysa, birilerini koruyacaksak susmak cesurca bir davranıştır. Ve de öfke anında sunabilmek, ya da dedikodu yapmamak için susmak... bunlar korkaklık değil tam aksine cesarettir. Ve bazen susmak bin tane cümleye bedel cevaptır.
Korkaklık değildir.. Karşımda konuştuğumu anlayamayacak bir insan olduğunu bilirsem konuşmam. Bazen o insanı sevmediğim için konuşmam. Bazen canım konuşmak istemediği için konuşmam.. Susmak vazgeçmektir benim için. Senin için bir kelimem dahi yok artık demektir..
Hayır degıldır. Bazen insan ne soylerse söylesın karşısındaki insanın anlamayacagının farkındadır bu nedenle susmayı tercih eder. Susmak farkına varmaktır bence.