İnsanlar büyüdükçe hayalleri küçülür mü?

Küçükken masumluğumuzla suladığımız hayal dünyamızın ağaçlarını, büyüdüğümüze gerçekliğin baltasıyla kesmeye zorlandık hepimiz. Her bir hayalin bin tomurcuk açtığı o dünyamızda bizler yokettikçe açılan yerlere acı, keder, hüzün ve yanlızlık ekmemiz istendi.

Düşününce insan kavrıyor ki evet, gerçekten hayaller küçülüyor çoğu insanda. Neden olduğunu tam anlamamakla beraber bir teoriye göre hayal kurmanın çocukça olduğuna inanan bir nesil büyüyor, hayalleri realiteye yaklaştıran bir nesil. Özellikle yirmili yaşlara gelmiş insanların hayallerinin olması, bir kısım insan tarafından küçümsenen bir özellik haline gelmiş durumda maalesef.

Peki hayaller gerçeğin yaratılmasında hiç mi role sahip değiller? Kimi insanlara göre değil, hayat zor ve ciddiye alınması lazım. Peki nasıl olsa hayatı ciddiye alman gereken, otuz yaşında başlayan ve hayatının sonuna kadar giden uzun bir dönem varken önünde, neden ciddiye alasın içini daraltasın ki? geceleri yatağa yattığında insan dünyada olanları mı görür rüyasında? Ab ye girmeye çalışan Türkiye, dünyanın dört bir yanındaki depremzedeler, açlık sınırında yaşayan milyonları mı görürüz rüyamızda? Hayır, gün içinde çoğu insanın inkâr ettiği hayallerimizi, rüyalarımızı görürüz. O zaman nedendir bu hayalleri açıklamakla ilgili anlamsız korku?
Hayat bize kimi hayallerin varolamayacağını gösterdiğinden mi daha mütevazı hayaller kurarız acaba? Zannetmiyorum, peki neden, neden hayalleri küçültmek yerine hedefleri büyütmeye çalışmıyoruz diye düşündüğümde "insan doğası" cevabı geliyor aklıma. Zoru başarmak ve çoğuyla yaşamak yeriyle yattığımız yerden sahip olabileceğimiz "az" ile yetinmek... Sonuçta anlamsız, gereksiz bir düşünce hayalleri küçültmek, çünkü kimi zaman olamayacağını bildiğin ancak sahip olunan, gözardı edilmemiş hayaller sıkıcı bir anı mutlu kılabilir. Sadece hayal kurarak uzun bir süre eğlenebilir insan.
Gel gör ki unutmuşuz bunları son zamanlarda...

Her şey gönlünce olsun ✌

#Ayhan67

‎"5 yaşındaki kızıma, “Hadi savaşları durduralım” dedim, “Hadi baba” dedi.

25 yaşındaki yeğenime “Hadi savaşları durduralım” dedim, “Nasıl?” dedi.
Arkadaşım var 35 yaşında, “Hadi savaşları durduralım” dedim, dedi ki “Oğlum bir kere de akıllı bir şey söyle”.
Annem 60 yaşında, dedim ki “Anne hadi savaşları
durduralım”, o da “Oğlum bırak bu işleri, sigortalı bir işe gir, çalış” dedi."

Hayır benim ki hala renkli ve büyük sadece biraz daha realistlik girdi işin içine şey gibi uzayın derinliğini hayal ederken yaşam koşullarını da artık hesaba katmak gibi