İnsan neden çok istediği bir şeyi elde edince hevesi kaçar?

Her kes de öyle değil aslında değişiyor bazılarında. Ama çoğunda örnek verirsem mesala çok açsın ve akşam annen ve ya eşin en çok sevdiğin yemeği yapıcak o gün gözüne hiç bir şey görünmez beynin tamamen o yemeğe odaklanır ve eve gidip o yemeği çok iştahla ballandıra ballandıra yersin yapanada övgülerde bulunursun ama sonrasında artık doymuşsundur yemek istemiyorsun artık önüne ne kadar getirselerde artık yok istemem diyorsun. Bazılarıda böyle işte o şeyi elde edip duyguyu tadınca artık doyuyor ve hevesi kaçıyor. oysa gerçekten kalben isteyen ve onu zorlukla elde eden insanlar için bu böyle değil benim fikrim🤷‍♀️

Bu herkes icin gecerli bir durum degil bence. Seninde dedigin gibi doyumsuz insanlar icin gecerli. Annem her zaman daldaki en uzaktaki elma insana daha cazip gelir, hirs yapar onun icin ulastigi zamanda yav bunun tadida digerleri gibiymis der sogur der. Ve cok hakli bence. Beklentileri yuksek olan insan, doyumsuz insan, hep daha fazlasini isteyip elindekilerin kiymetini asla bilmeyen, baskalarin elinde olana gozunu diken insan bir seyleri ( insada olabilir bu) elde ettigi zaman sogur. Ben bu zamana kadar elde ettigim hicbir seyden hevessiz olmadim. Bu kiyafette olabilir, yeni bir elektronik esyada olabilir, insanda olabilir. Sonuna kadar kiymet veririm ve basina bir is geldigi zaman asiri uzulurum. O yuzden yillarca ayni mobilyayi, esyalari, cantalari, ayakkabilari kullanirim.

Özellikle özgüvensiz insanların kendini tatmin etme şeklidir bu. Elde etmek istediği şey herneyse onun peşinden koşmak ve onun için çabalamak artık takıntı haline gelir o bir özgüven yarışıdır kendini kanıtlama yarışıdır artık.


İkisi de bu sebeple elde edene kadar her şeyi yapar ancak fark ederki elde ettikten sonra hevesi sönmüş çünkü bir hevesten ibaretmiş.

Benim kaçmadı, kaçmaz. Genelde bu huy, basit, karaktersiz erkeklerin işi oluyor. Manevi yönleri güçsüz hatta nerdeyse hiç yok. Daha geçen gün bile biri, nişanlımla ileri gittik acaba benden soğumuş mudur diye soruyordu. Biri de demiş evleneceksiniz niye soğusun. Ama gel de anlat...

Bu hayatta eğer her istediğimiz olursa çaba gösterecek bir işimiz bile olmazdı ve hayatımız monoton/sıkıcı olurdu. Keyif almazdık. İnsan çok istedigi bir şeyi elde ettiğinde başta hoş gelir ama sonra insanın hevesi yok olup gider ama o İstenilen ve elde edilen şey (her ne ise) kaybettiğimizde değerini anlarız.

İnsan yapısı gereği karmaşık. Bizim olmayana karşı hep bir istek arzu vardır ya onunla alakalı bence. İnsan hep kendisinde olmayanı arar bulunca da bırakır.
Bu biraz kendini de basit görmesiyle alakalı olabilir. Kendini merak eden insan, kendisinin olanı da merak eder. Dışarıda aramak yerine kendisinde aradığını bulmayı tercih eder.

Elde etme tutkusu var hepimizde.
Benim olmalı diyoruz, kıskançlık var başkasında olmasın diyoruz.
O kadar çok hırs yapıyoruz ki elde edene kadar gözümüzde çok büyütüyoruz, büyük bir beklentiye giriyoruz.
Elde edince beklediğimiz gibi çıkmıyor, aslında daha basit daha sıradan olduğunu farkediyoruz.
Tatmin oluyoruz ama, beklenti olarak tatmizsizliğe uğruyoruz.
Bu yüzdendir insanların her şeyden kolay sıkılması.

Üzerime alınıcam şimdi 🙄😂

Ego tatmini, egomuz tatmin olunca, basarma hissinden hevesimiz kaçıyor. Karşımızdakini degil onu elde etme hissini seviyoruz.