Gönlüme ağırlık yapan yükün ufak bir parçasını satırlara döktüm. Okumak-düşünceni belirtmek ister misin?

Geçmişinde ci-n-sel istismar yaşayan hayatında ci-n-sel ilişkiye tahammül edemeyen ve samimi olduğu insanlardan ci-n-sel muhabbeti duyduğunda soğuyan, eğer evlilik olursa ci-n-sellik istemeyen ve bu sebepten hiçbir erkeğin bunu kabul etmeyeceğini tahmin ettiğinden sebep evlenmek istemeyen Erkek için ci-n-sellik değil de, "benim yüzümden baba olamayacak" düşüncesi ile kendisini, geçmişi ile suçlayan biri var... Dizilerde veya hayatta hamile bir eş karşısında sevinerek baba olacağını kutlayan bir erkeğin sevincini hissedip üzülen, içinde bir yerde hep bir burukluk olan biri var.

Yüreğime ağırlık yapan konulardan sadece biri olan bu konu, aynı zamanda gelecek konusunda da yara bırakıyor bende.
-
Ailevi problemlerim var;
Dinleyen ve anlayan biriyim, böyle biri olabilmek için 16 yaşımda çabalamaya başladım, başardım fakat karşımda olan insanların hiçbiri dinlemedi beni. Sadece konuşuyorlardı ve susuyorlardı. Konuştuğum zaman, gözlerime bakıyor, sustuğum zaman konuşmaya başlıyorlardı hatta çoğu zaman cümleme virgül sıkıştırmak zorunda bırakıyorlardı. Zor insanlar fakat hep dinledim, anladım, anlamak için çabaladım ve konuştum.

Onlar; dinlemek için dinlemedi, konuşmak için sustu.
-
Eskiden intihara yönelimim vardı, kaçış yolumdu. Şimdilerde ise kalbimi çok derin yaralayan konularda, dişimi sıkarak ağlatıldığım her konuda eskiye göre az da olsa yine intiharı düşünüyorum lakin biraz güçlüyüm. Çok zaman geçmeden, çıkarıyorum beynimden o düşünceyi. Hayallerimi hatırlıyorum ve direnmem gerektiğini bin kez hatırlattıysam kendime, bin birinci kez hatırlatmaktan çekinmiyorum. Ardından sahte bir gülüş ile gözlerim dolmaya başlıyor ve beynimde yankılanan iç sesim;
"Hayal ha... Hayal! Sadece hayal! Hayallerini gerçekleştirmek için çabalıyor musun ki kendine hatırlatıyorsun onları? HAYIR!"
Kalbimden bir kız çocuğu çıkıveriyor, kısık bir ses ile;
"ama... Ama her şeye ve herkese rağmen 'çabalamaya çalışıyorum.'
Baksana, ayaktayım. Onlara rağmen yaşıyorum..." Deyip, kayboluyor.
-
Duygusallığım ve mantığım çok uç noktalarda lakin ortada hep bir zincir var; sonuçları, nedenlere bağlayarak kendimi suçlamama engel olan bir zincir.

Evet arkadaşlar... İçimi dökmeye çalıştım.
Bazı kelimeleri gizlemek zorunda kaldım, affedin.
Bunalttıysam/sıktıysam özür diyorum. Okuduysanız teşekkür ederim. Düşüncenizi belirtmek isterseniz, daha da çok teşekkür ederim.

Geceniz güzel olsun.