Zor günde hep yalnızdım. Babam vardı hep yanımda ama o da hiç konuşmaz. Sadece hastaneye götürür, yemek yapar, dua eder, spora gel benle der, spora götürür yolda tek cümle kurmaz. Yani bedenen hep yanımda sadece babam oldu. O destek çıktı. Fakat içimi dökeceğim kimse olmadı yanımda. Allah'a yöneldim bende. Bir o var beni dinleyip, anlayan. Konuşurken gözyaşlarımı sadece o görüyor.
Merhabalar 🥐Zor zamanda kimse gerçekten yanında olmaz „yaa geçer takma kafana, zamanla iyi olur” gibi saçma sapan teselliden başka bişey olmaz. Bende bu sözleri duymayı sevmem. Bana yapmacık geliyor. Kendi hayatımda zor zamanda yanımda kimseyi istemem; olmaz da. İhtiyacım var mı hayır yok. Kendim zor zamanların üstesinden bizzat tek başıma kendim geldim ayağa kalktım. Düştüm yine ben kendim kalktım.. Kimsenin eline muhtaç değilim..
Eskişehir’de bayan bir arkadaşım var sanalda tanıştık ama gerçekten değerli bir insan değerli bir dost beş senede bir kere kahve içe bildik anca ama her zaman ne sıkıntım olsa bunu sanki hisseder ve yapabileceği bir şey varsa elinden geleni yapar iyi ki var iyi ki tanımışım
Bir Allah vardı başkası da olmadı. Bir seccadem oldu birde sabrım. Başkası olmadı. Zor günler geçti çok şükür. Buğday tansı gibiyim. Toprağa gömülüverdim. Kara Kışı atlatıp baharın gelmesini bekliyorum.
Burada zor günlerimde hep yanımda olan iki can dostum, sırdaşım var. @banayasall ve @Midsummernight Zor günlerimde hep yanımda oldunuz. İyi ki varsınız. İkinizi de çok seviyorum.