Ruhları sevmeyi denediniz mi?

Hep ruhları sevdim, ve bundan vazgeçmeyeceğim. Hiç görmediğin birini nasıl sevebilirsin sorusuna cevabı şu; bedenini değil ifadesini, karakterini ve bana sunduklarını seviyorum. Ruha giden şeyin adı şak, bedene gidenin adı ise şehvettir. Aşk kalıcı, şehvet geçicidir.

Derin bir konu, zor bir soru. Ruhları sevmek, ruhunu sevmek en güzeli, en lezzetlisi ve en zoru. Ama gerçek sevgi bu… Denedim ama ne derece başarılı oldum onu bilemiyorum.
Bir ruhu istemek, bir ruhu özlemek, bir ruhu düşünmek onunla yaşadığını yaşlandığını bilmek, koca evde onun salınan gölgesini
izlemek yatağı ısıttığını bilmek, arkanı döndüğünde hemen ardında onu görmek bunlar paha biçilemez şeyler.
Yani onun ruhu dağ gibi olmalı, yanımda durmalı, varlığıyla beni en olmayacak dünyalara savurmalı, yalnız bırakmamalı.
Aslında çok şey istememek lazım hayattan, en olmayacak dualara ise amin demeyi bırakmalı insan, aşka olan özlem tüm aşksızlarda vardır ve olacaktırda eminim bundan.

Allahtan umut kesilmez, beklentilerimizi yüksek tutmalıyız, sonra da şairin şu mısralarıyla sizleri başbaşa bırakıyorum:

ben senin gözlerini sevmedim,
ben senin ellerini sevmedim,
ben senin yüzünü ya da güzelliğini sevmedim,
ben senin yakışıklılığına ya da güzelliğine aldanmadım,
ben senin ruhunu sevdim yalnızca varlığını sevdim,
var olup kalbime her fırsatta dokunmalarını sevdim,
bir masa iki sandalye yeterliydi oysa yuva kurmaya,
birinde sen ötekinde ben...

Not: Yazar-Şair Edibe Toğaç’ın yazısından kısmen alıntılar yapılarak tarafımca hazırlanmıştır.
#06romeo 😎

Ölüm her şeyi yok ettikten sonra, o ruhlarla ruhlar aleminde birlikte olamayacağız.
Zira hiçbirimiz, kediler yerine fareleri sevmiyor, bunlar boş cümleler..